ทว่าวาจาต่อมาของผู้ที่มารายงานเรื่องงราว กลับทำให้สองตาต้วนหลิงเทียนลุกวาวขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยไม่คิดว่าเรื่องราวจะผลิกโผเอาตอนจบ
“อย่างไรก็ตาม ที่ทางฮ่องเต้ตันจี้ปฏิเสธฝ่าบาทก็มิใช่ว่าไม่มีเหตุผล นั่นเพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนยังมีฮ่องเต้ของอีก 2 ประเทศที่อยู่ใกล้เคียงได้ใช้ยันต์อมตะสื่อสารติดต่อฮ่องเต้ตันจี้โดยตรงเช่นกัน…และฮ่องเต้อีก 2 ประเทศก็ล้วนต้องการไส้เดือนฝอยทองเหมือนทางเรา”
“ตอนนั้นฮ่องเต้ตันจี้ก็ตัดสินใจแก้ปัญหาโดยจะขายไส้เดือนฝอยทองให้ฮ่องเต้ทั้ง 2 ประเทศคนละตัว ทว่าทั้งคู่ล้วนปฏิเสธและต้องการไส้เดือนฝอยทองทั้งสองตัว”
“ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ฮ่องเต้ตันจี้ย่อมไม่อาจเลือกได้ว่าจะทำอย่างไร เพราะหากเลือกใครก็ต้องมีคนผิดใจกับตน สุดท้ายจึงตัดสินใจที่จะจัดงานประมูลประจำตระกูลราชวงศ์อีก 2 เดือนให้หลัง และในงานก็จะนำไส้เดือนฝอยทองลงประมูลด้วย”
“และทางเราได้ข่าวมาว่า ฮ่องเต้ของอีก 2 ประเทศก็เตรียมส่งคนไปเข้าร่วมการประมูลของตระกูลราชวงศ์ตันจี้กันแล้ว…”
พอผู้ที่มารายง่านเรื่องราวกล่าวถึงจขุดนี้ ก็หยุดลงเล็กน้อยค่อยพูดต่อว่า “ดังนั้นฝ่าบาทจึงตัดสินใจส่งเจ้าเมืองหวงแห่งเมืองตู้อวิ๋นให้ไปเมืองหลวงของประเทศตันจี้ เพื่อเข้าร่วมงานประมูลที่จะจัดขึ้นในอีก 2 เดือนหลังจากนี้ และประมูลไส้เดือนฝอยทองมาให้จงได้”
