“ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ฝึกตนอัจฉริยะที่ไร้สังกัดผู้นั้น ก็ยังมีอายุไม่ถึงร้อยปีเช่นกัน!”
และสิ่งที่ทำให้ต้วนหลิงเทียนกับหลิวก่วงหลินต้องตกใจอีกรอบก็คือ ประโยคที่พึ่งล่วงล้ำออกมาจากลำคอของผู้มารายงาน!
อายุไม่ถึงร้อยปี…บรรลุถึงขอบเขตยอดเซียนยอมตะขั้นสวรรค์ และเข้าถึงพลังแห่งกฏ…
นี่มันปีศาจร้ายอันใดกัน!?
“ในประเทศตงหมิงยามนี้ยังมีข่าวลือกันหนาหูอีกว่า…ผู้ฝึกตนอัจฉริยะไร้สังกัดผู้นั้น คือผู้ที่กลับชาติมาเกิดใหม่ และชาติที่แล้วสมควรเป็นตัวตนอันทรงพลังอย่างยิ่งยวด อย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงเรื่องนี้ยังมิมีผู้ใดยืนยันได้ ทั้งหมดเป็นเพียงแค่ข้อสันนิษฐานลอยๆของผู้คนเท่านั้น”
หลังคนที่ฮ่องเต้ฝูชิวส่งมากล่าวรายงานเรื่องทั้งหมดจบ มันก็ขอตัวลาจากไป ทว่าพอเดินไปถึงประตูมันก็คล้ายฉุกคิดอะไรได้จึงหันหน้ากลับมาอีกครั้ง
“คุณชายต้วน ฝ่าบาทยังตรัสอีกว่า หากท่านสนใจจะเข้าร่วมการประมูลที่เมืองหลวงของประเทศตันจี้ในอีก 2 เดือนหลังจากนี้ ท่านสามารถไปกับเจ้าเมืองหวงได้”
“เรื่องนี้ท่านไปติดต่อเจ้าเมืองน้อยไว้ก่อนเลยก็ได้”
หลังผู้มารายงานเอ่ยจบคำ มันก็วูบร่างจากไปทันที คงเหลือแต่ภาพติดตาที่ค่อยๆพร่าเลือนหายไปในสายตาของต้วนหลิงเทียน
อย่างไรก็ตามแม้ต้วนหลิงเทียนจะเหม่อมองร่างที่กำลังเลือนหาย แต่ใจเขานั้นยังคงติดอยู่กับอัจฉริยะไร้สังกัดผู้นั้น
