เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู ต้วนหลิงเทียนก็เชิญหวงเจียหลงอย่างมีมารยาท หากแต่หวงเจียหลงก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ “น้องต้วน นี่ก็มืดค่ำแล้ว ข้าไม่รบกวนท่านดีกว่า…ไว้ค่อยพบกันใหม่”
พอกล่าวจบคำ หวงเจียหลงก็ประสานมืออำลาเล็กน้อย ก่อนจะพาซูเฟิงเดินจากไป
ต้วนหลิงเทียนยังมองส่งจนแผ่นหลังทั้งคู่หายลับไปกับความมืด ค่อยเดินกลับเข้าไปในบ้านลานที่พัก หลิวก่วงหลินเองก็เดินติดตามมาดั่งเงา
“ก่วงหลิน…เจ้าคิดว่าหวงเจียหลง เป็นอย่างไร?”
หลังเดินเข้ามาในลานแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไปนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนในลาน พลางเอ่ยยถามหวงก่วงหลิน
“นายท่าน ในสายตาข้าเจ้าเมืองน้อยหวงเจียหลงผู้นี้ ถึงแม้จะเข้าใจผิดคิดว่าท่านมีภูมิหลังความเป็นมายิ่งใหญ่ และได้รับการคุ้มครองจากยอดฝืมือ…ทว่าเท่าที่ข้าเห็นมันมิได้เข้าหานายท่านเพราะมีจุดประสงค์ร้ายอันใด แต่สมควรเป็นเพราะความไม่ธรรมดาของตัวนายท่านเองต่างหากที่ดึงดูดมันให้เข้าหา…”
ได้ยินคำถามไถ่ของต้วนหลิงเทียน หลิวก่วงหลินก็เอ่ยความคิดของตัวเองออกมา
“ความไม่ธรรมดาของข้าดึงดูดมันเข้ามา?”
ต้วนหลิงเทียนหยีตามองจ้องหลิวก่วงหลินเล็กน้อย ค่อยยิ้มกล่าว “หลิวก่วงหลิน ไม่ยักรู้ว่าเจ้าจะหาโอกาสกล่าวคำเยินยอข้าได้อย่างแนบเนียนขนาดนี้…”
“อย่างไรก็ตาม สมควรเป็นอย่างที่เจ้าพูดจริงๆ หวงเจียหลงผู้นี้ที่เข้ามาตีสนิทกับข้า ไม่น่าจะมีจุดประสงค์ร้ายใดๆ แต่สมควรชื่นชมความสามารถของข้ามากกว่า”
