นอกจากนี้ม่านพลังที่ป้องกันทั่วร่างหวงเจียหลงดั่งไข่สีทองเคลือบไปด้วยอัสนีสีแดงแลบลั่นแปลบปลาบ ก็พังทลายลงคล้ายกระดาษเปื่อยเปียกน้ำคิดต้านรับอุกกาบาต!
ปง! ปง! ปง! ปง! ปง!
…
เสียงอากาศแตกระเบิดดังสนั่นลั่นขึ้นอย่างน่ากลัว คลื่นกระแทกมหาประลัยกำจายออกไปโดยรอบไม่หยุดยั้ง ดั่งคลื่นสมุทรคุ้มคลั่ง!
“อั๊ค–!!”
ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของทุกผู้คน หวงเจียหลงนั้นคล้ายถูกคลื่นพลังทำลายล้างกลืนร่างก็ไม่ปาน จากนั้นก็ปรากฏร่างหนึ่งปลิวกระเด็นออกมาจากจุดปะทะอันเจิดจ้าไปด้วยแสงพลังระเบิด พุ่งออกนอกรัศมีแสงต่างสังเวียนไปปานลูกเกาทัณฑ์พ้นคันศร!
ฟุ่บบ!!
ทว่าหลังร่างหวงเจียหลงพุ่งพ้นรัศมีแสงที่สาดส่องลงมาจากฟ้าสูงต่างสังเวียน ก็ปรากฏร่างหนึ่งวูบมาดั่งเงาเลือนดักหน้าหวงเจียหลงที่ปลิดปลิวเอาไว้!
เป็นบิดาของหวงเจียหลง หวงเหยี่ยนเฟย ที่วูบร่างมาสะบัดมือคราหนึ่งก็สลายแรงปะทะ ก่อนจะคว้ารับหวงเจียหลงเอาไว้อย่างนุ่มนวล
หลังพบว่าหวงเจียหลงนั้นถึงกับถูกซัดจนสิ้นสติ หากทว่าอาการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นกลับน้อยนิดนัก เจ้าเมืองตู้อวิ๋นหวงเหยี่ยนเฟยจึงหันไปมองจ้องต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างกลางหาวในรัศมีแสงต่างเวทีด้วยสายตาลึกซึ้ง “ขอบคุณสหายน้อยต้วนที่เมตตาไว้ไมตรี!”
