ฮ่องเต้ฝูชิวมองจ้องไปยังชายหนุ่มชุดม่วงกลางอากาศในรัศมีแสงสังเวียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวพึมพำกับตัวเบาๆ
‘อุปกรณ์อมตะระดับราชา 2 ชิ้น?’
และสนมหลันที่นั่งข้างๆฮ่องเต้ฝูชิว ยามนี้ก็ชักสีหน้าอัปลักษณ์ปั้นยากนัก ‘เดียรัจฉานน้อยนี่…มันถึงกับมีอุปกรณ์อมตะระดับราชา 2 ชิ้นเชียวหรือ?’
หลังได้รับทราบว่าต้วนหลิงเทียนเป็นผู้ลงมือเข่นฆ่าหลานชายของนาง นางก็คิดจะฆ่าต้วนหลิงเทียนให้ตายเพื่อเป็นการล้างแค้นให้หลานชาย
ทว่าพอเห็นว่าต้วนหลิงเทียนหยิบร่มออกมาคันหนึ่ง และเป็นถึงอุปกรณ์อมตะระดับราชา นางก็ตระหนักได้ทันทีว่าแค้นนี้คงยากจะชำระแล้ว
คนที่มีอุปกรณ์อมตะระดับราชาพกติดตัว ยังเป็นคนธรรมดาสามัญได้หรือ?
มาตอนนี้พอเห็นต้วนหลิงเทียนหยิบควักอุปกรณ์อมตะระดับราชาออกมาอีกชิ้น นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ ทั้งสิ้นหวัง
‘หากข้าคิดช่วยพี่ใหญ่ลงมือแก้แค้นมัน…ถึงจะฆ่ามันได้ แต่คนที่อยู่เบื้องหลังมันจะปล่อยให้ข้ามีลมหายใจอยู่ต่อรึไง?’
‘นอกจากนั้น อัจฉริยะเช่นมัน ไหนเลยจะไม่มียอดฝีมือติดตามคุ้มครอง?’
พอฉุกคิดได้ถึงจุดนี้ สนมหลันก็เร่งใช้ยันต์อมตะสื่อสารเพื่อส่งข่าวไปถึงพี่ชายนางอีกครั้ง
“น้องต้วน ข้ายอมใจเจ้าแล้วจริงๆ…เจ้าถึงกับพกอุปกรณ์อมตะระดับราชาติดตัวมา 2 ชิ้น นี่เจ้าเป็นใครมาจากไหนกันแน่เนี่ย?”
