ถึงแม้เมื่อครู่หวงเจียหลงจะลงมือสุดกำลัง แต่มันเชื่อว่าหากรีดเค้นพลังอย่างเอาเป็นเอาตายจริงๆมันอาจเพิ่มพูนพลังได้อีก 1 ส่วน แต่ลำพังพลังที่เพิ่มมาแค่ 1 ส่วน มันก็รู้สึกว่าคงไม่อาจทลายฝ่าการป้องกันต้วนหลิงเทียนได้อยู่ดี!
ดังนั้นล้มเลิกไปเสียแต่เนิ่นๆย่อมดีกว่า
“เอางั้นก็ได้ และถ้าท่านสามารถป้องกันการโจมตีของข้าได้ล่ะก็…ข้ายังขอยืนยันคำพูดเดิม ว่าหากข้าเอาชนะท่านไม่ได้ใน 1 กระบวนท่าให้ถือว่าข้าแพ้”
ต้วนหลิงเทียนยังคงมองกล่าวหวงเจียหลงอย่างสงบ จากนั้นเขาก็รับร่มที่ลอยกลับมาเข้ามือก่อนจะหุบร่มดั่งกล่าวลงแล้วสะบัดมือส่งมันหายสาบสูญไปในความว่างเปล่า เก็บกลับเข้าแหวนไปนั่นเอง
และฉากนี้ยังทำให้ผู้คนทั้งหมดอดงุนงงสับสนไปไม่ได้
“เอ๊า…มัน…มันไฉนเก็บอุปกรณ์อมตะระดับราชานั่นไปซะเล่า?”
“ล้อเล่นน่า! อย่าบอกนะว่ามันคิดจะลงมือด้วยมือเปล่าโดยไม่อาศัยอุปกรณ์อมตะระดับราชา!?”
“ไม่หรอก! อุปกรณ์อมตะระดับราชาชิ้นนั้นของมัน ข้าว่าสมควรเป็นอุปกรณ์อมตะระดับราชาสายป้องกันเต็มตัว…อุปกรณ์อมตะระดับราชาเช่นนี้ ในแง่การเสริมพลังจู่โจมไม่แน่ว่าจะแข็งแกร่งกว่าอุปกรณ์อมตะระดับขุนนางประเภทศาสตราด้วยซ้ำ”
“มิผิด…ข้าว่าเหตุผลหลักที่ทำให้มันหยุดกระบวนท่าของหวงเจียหลงได้ ไม่พ้นต้องยกความดีความชอบให้อุปกรณ์อมตะระดับราชาสายป้องกันนั่น!”
…
