ชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ก็คือต้วนหลิงเทียน ที่ได้ปิดด่านบ่มเพาะมาตลอดทั้งเดือน หลังจากก้าวออกมาจากห้องหับแล้ว ก็หันไปมองทักชายวัยกลางคนหน้าประตูเล็กน้อย ค่อยพากันเดินออกไปจากโรงแรม
ชายวัยกลางคนที่ติดตามต้วนหลิงเทียนมาอย่างใกล้ชิด ก็คือหลิวก่วงหลินนั่นเอง และมันก็ได้กระทำตามคำกำชับของต้วนหลิงเทียนก่อนหน้าได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
“คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
พระราชวังหลวงของประเทศฝูชิวนั้น ตั้งอยู่ส่วนตะวันออกของเมืองหลวง ซึ่งกินอาณาบริเวณส่วนตะวันออกไปหมดสิ้น พอต้วนหลิงเทียนเดินมาถึงพื้นที่ใกล้เคียง มองไปก็เห็นฝูงชนอันเนืองแน่น ที่มาออกันหน้าประตูทางเข้าพระราชวัง
“ถึงแม้จักมีผู้คนมากันหนาตา แต่ผู้ที่จักเข้าไปในพระราชวังหลวงวันนี้ได้…นอกจากตัวผู้ที่ลงทะเบียนประลองแล้ว ก็มีแต่ผู้ติดตามของผู้ที่ลงทะเบียนเท่านั้น…”
หลิวก่วงหลินกล่าว “และผู้ที่ลงทะเบียนประลอง ก็สามารถนำผู้ติดตามเข้าไปได้คนเดียวขอรับ”
ต้วนหลิงเทียนได้ฟังรายละเอียดปลีกย่อยจากหลิวก่วงหลินก็พยักหน้ารับทราบเบาๆ จากนั้นก็เดินนำหลิวก่วงหลินไปยังประตูหน้าประราชวัง สุดท้ายจึงพบว่าคนที่เดินไปยังด่านตรวจหน้าทางเข้าจริงๆ ก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น
“นายท่าน นี่คือป้ายของท่าน”
