พอนางตามเสียงเพรียกหานั้นมา นางก็มาถึงดาวสีม่วงดวงหนึ่ง และพอได้ยินผู้คนที่มาถึงก่อนกล่าวบอกว่าที่นี่คือดาวที่เซียนอมตะหนามม่วงทิ้งมรดกไว้นางก็แปลกใจอยู่บ้าง แต่นางไม่ได้คิดหวังว่าจะได้รับมรดกอันใด
แต่ตอนนี้พอมาฟังเงาร่างสีเทาที่เลือนรางปานภูตผีเบื้องหน้า เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายได้เลือกนางให้เป็นผู้สืบทอดมรดกแล้ว!
ลี่เฟยถึงกับร่ำไห้ออกมาทันที
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น นางได้แต่เฝ้ามองต้วนหลิงเทียน ชายคนรักของนางที่แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน จนนางรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน ไม่อาจช่วยเหลืออะไรอีกฝ่ายได้เลย
ต่อมาเรื่องราวการกลับชาติมาเกิดของเค่อเอ๋อก็ได้ถูกเปิดเผย และเค่อเอ๋อก็กลับกลายเป็นตัวตนอันทรงพลังยิ่งใหญ่สุดเปรียบปราน ลี่เฟยจึงบังเกิดความรู้สึกต้อยต่ำไร้ค่าขึ้นมาจับใจ!
แน่นอนว่าความรู้สึกดังกล่าว นางเพียงเก็บไว้กับตัวไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้
ตัวนางนั้นไม่เคยเลยสักครั้งที่อยากจะเป็นสตรีในห้องหับ ดั่งดอกไม้ปักแจกัน นางอยากช่วยเหลืออะไรต้วนหลิงเทียนชายคนรักของนางบ้าง อย่างน้อยๆก็มีประโยชน์และสามารถแบ่งเบาภาระในครอบครัวได้บ้างก็ยังดี
มาตอนนี้พอได้ฟังวาจาของเซียนอมตะหนามม่วง ที่กล่าวบอกว่าจะเลือกนางให้เป็นผู้สืบทอดมรดก ลี่เฟยก็เสมือนได้เห็นแสงแห่งความหวังหนึ่ง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและอึดอัดแต่ทำอะไรไม่ได้ตลอดหลายปีที่ผ่าน กลับกลายเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลพรากออกมาทันที
