ชายยหนุ่มชุดหรูหน้าอัปลักษณ์กรีดร้องออกมาเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด สองตาจับจ้อมองไปยังแขนข้างถนัดตัวเองที่ถือยันต์เงาว่างเปล่าเอาไว้แทบถลน หากแต่มันก็ไม่กล้าใช้พลังเก็บแขนกลับมาแต่อย่างใด
เพราะมันสัมผัสได้ถึงสำนึกเทวะอันทรงพลังหนึ่งเพ่งเล็งมาที่ร่างมันเขม็ง!
“กล่าวไป ต้องบอกว่านี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ข้าเจอคนแปลกหน้าคิดฆ่าข้าเพียงเพราะข้าหล่อ…”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองชายหนุ่มุดหรูด้วยสายตาเฉยเมย กล่าวออกด้วยน้ำเสียงไม่รีบไม่ร้อน
“เจ้า…เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่!?”
บัดนี้สายตาที่ชายหนุ่มชุดหรูใช้มองต้วนหลิงเทียน หาได้หลงเหลือความอิจฉาทั้งชิงชังแต่อย่างไร จะมีก็แต่ความหวาดกลัวแตกตื่นเท่านั้น
ถึงแม้เรื่องราวที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่มันจะแลเห็นไม่ค่อยชัด กระทั่งไม่ทราบว่าไฉนชายหนุ่มที่มันโจนทะยานเข้าใส่อยู่ๆกลับหายตัวไป…
แต่จุดจบของเรื่องราวเป็นอย่างไร มันเห็นชัดเจนดี!
ขุนนางอมตะ 3 ศักดิ์ที่ติดตามดูแลมัน แม้จะนำกระบี่ระดับขุนนางออกมาแล้ว แต่ยังถูกชายหนุ่มชุดม่วงนั่นซัดทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ
นอกจากนั้นชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ยังมีอายุไม่ถึงร้อยปี
“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ…เจ้ารู้ว่าวันนี้เป็นเจ้าหาที่ตายเองก็พอ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกเสียงเบา
และพอกล่าวจบคำต้วนหลิงเทียนก็ระเบิดพลังสังหารลงมือฉับไวปานฟ้าผ่า แต่ทว่าไม่ได้เข่นฆ่าไปทางชายหนุ่มชุดหรู แต่พุ่งไปทางชายชราที่บาดเจ็บแทน!!
