ตัวตนเช่นนี้ ดูเหมือนจะไม่เคยปรากฏตัวในประวัติศาสตร์ของพื้นที่ชายแดนมานานนับหมื่นๆปีแล้วไม่ใช่หรือ?
“หืม?”
พอได้ยินคำแสดงความยินดีของหลิวก่วงหลิน ต้วนหลิงเทียนก็หันไปมองอีกฝ่ายเป็นธรรมดา และเขาก็ตระหนักถึงความผิดปกติได้ทันที
“ฮ่วนเอ๋ออยู่ไหน?”
นั่นเพราะเขาพบว่ารอบกายเขาตอนนี้เหลือแต่หลิวก่วงหลินแค่คนเดียวเท่านั้น ไร้ซึ่งร่องรอยฮ่วนเอ๋ออย่างสิ้นเชิง!
หลังต้วนหลิงเทียนหันมองไปรอบๆ แล้วไม่พบว่าฮ่วนเอ๋ออยู่ที่ไหนเลย เขาก็ย้อนกลับมามองหลิวก่วงหลินอีกครั้ง สีหน้ายังมืดดำลงปานจะคั้นได้เป็นหยดน้ำหมึก!
“นายท่าน…”
เผชิญหน้ากับสายตาที่มองจ้องมาอย่างดุร้ายของต้วนหลิงเทียน สีหน้าหลิวก่วงหลินก็เผยความอับจนหนทางออกมา คลี่ยิ้มแหยๆ แลดูขื่นขมกล่าวตอบออกมาด้วยน้ำเสียงจนปัญญาว่า “แม่นางฮ่วนเอ๋อ…นางจากไปแล้ว”
“อะไร!? ฮ่วนเอ๋อไปแล้ว!?”
ได้ยินคำของหลิวก่วงหลินหน้าต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนสีไปทันที “แล้วนางไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ไฉนเจ้าถึงไม่รีบบอกข้า!?”
เขาไม่ได้สงสัยในคำพูดของหลิวก่วงหลิน
เพราะเว้นเสียแต่ฮ่วนเอ๋อจะเป็นฝ่ายจากไปเองเงียบๆ ไม่งั้นเขาก็ไม่อาจจับความเคลื่อนไหวใดๆได้เลย
“นางจากไปตั้งแต่เมื่อเดือนก่อน…”
หลิวก่วงหลินเอ่ยถึงจุดนี้ก็เรียกแหวนพื้นที่วงหนึ่งยื่นส่งให้ต้วนหลิงเทียน “แหวนวงนี้ เป็นแม่นางฮ่วนเอ๋อฝากข้าไว้ ให้มอบให้นายท่าน…”
