ตอนนี้เองลุ่ยหลัวก็ปลอยมือที่กอดมู่หรงปิงเอาไว้ ค่อยมาหยุดยืนที่พื้นพลางกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว ใบหน้าสาวน้อยยังไม่โตฉายชัดถึงความตื่นเต้นล้นปรี่
ขณะกล่าวยังทำท่าฮึกเหิมคึกคักออกกมา คล้ายที่ลงมือสยบหวางชิวขวงไม่ใช่ต้วนหลิงเทียน แต่เป็นตัวนางเอง!
“เอ่อ?”
สีหน้าแววตามู่หรงปิงกลายเป็นเหรอหราว่างเปล่า ไม่เข้าใจเรื่องราวว่าเกิดอะไรขึ้น
นางไม่รู้ว่าที่แท้บุรุษผู้นั้นทำอะไรไปบ้าง จนเมื่อลุ่ยหลัวเริ่มเล่าเรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อที่เกิดขึ้นวันนี้ให้นางฟังทั้งหมด
สองมือเล็กๆของนางกำหมัดชูขึ้นขณะเล่าว่าหวางตันเฟิ่งผู้เป็นอาจารย์ถูกต้วนหลิงเทียนจัดการอย่างไร
เล่าตอนที่หนานกงซิ่วกับผู้พิทักษ์หลินหรูแม้จะลงมือพร้อมกัน แต่ยังไม่อาจฝ่าปราการป้องกันต้วนหลิงเทียนได้อย่างไร สุดท้ายยังถึงกับต้องหยิบควักอุปกรณ์อมตะระดับราชาออกมาใช้
และที่สำคัญที่สุดก็คือ แม้หนานกงซิ่วกับหลินหรูจะใช้อุปกรณ์อมตะระดับราชาแล้ว แต่ก็ไม่อาจฝ่าปราการป้องกันอันน่ากลัวของต้วนหลิงเทียนได้เลย
สุดท้ายหลังจากที่ทั้งสองทำอะไรไม่ได้ หวางชิวขวงผู้พิทักษ์สูงสุดที่มาถึงทีหลัง ไม่ทันได้ลงมือลงไม้ทำอะไร แค่กล่าววาจาไม่เข้าหูต้วนหลิงเทียนก็ถูกซัดจนเปลี้ยเสียแล้ว
“เขา…ยอดฝีมือขอบเขตราชาอมตะ!?”
