โจวเหวินกล่าวคำออกมาด้วยน้ำเสียงอำมหิตเย็นชา หลังกล่าวจบก็หยุดลงครู่หนึ่งค่อยหันไปมองฟ้าด้วยสายตาเลื่อนลอยกล่าวออกด้วยน้ำเสียงสะทกสะท้อนสุดสะเทือนอารมณ์ “สงสารก็แต่น้องหมิงของข้า กลับต้องมาถูกเจ้าลากให้ตกตายไปด้วย!”
ได้ยินวาจาอำมหิตเย็นชาของโจวเหวินถล่มมาเป็นชุด ไป๋อวี่ซวนก็ถึงกับหน้าชา
“อะไร!?”
“อะ…อาจารย์อาหมิง…ตายแล้วหรือ!?”
เรียกว่าไป๋อวี่ซวนตกตะลึงจนไม่รู้เหนือรู้ใต้แล้วจริงๆ
“หึ!”
ตอนนี้เองบรรพบุรุษชราที่ติดตามไป๋หวู่จี้ไปพาตัวไป๋อวี่ซวนมาก่อนหน้าก็พ่นลมสบถเสียงเย็น มองกล่าวกับไป๋อวี่ซวนด้วยน้ำเสียงชิงชัง “ไม่ใช่ทั้งหมดล้วนตกตายเพราะเดียรัจฉานเจ้าหรือ? หากมิใช่เพราะเจ้าสรรหาแผนอุบาทว์ยืมมีดฆ่าคนจนเหอซานบรรพจารย์ไท่อีตายตก ปรมาจารย์โอสถต้วนจักมาที่นี่ทำอะไร?”
“หากปรมาจารย์โอสถต้วนไม่มา โจวหมิงกับบิดาเจ้ายังต้องตายหรือไม่?”
“สำหรับข้า…ที่สมควรตายที่สุดคือตัวอุบาทว์เจ้า!”
กล่าวถึงภายหลัง ชายชรา บรรพบุรุษนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับ ที่ปกติมาดแลดูเทพเซียนสูงส่งไม่นำพาโลกหล้า เวลานี้กลับแลดูเกรี้ยวกราดปานยักษ์มารพิโรธ!
“ปะ…ปรมาจารย์โอสถต้วน?”
