“ปรมาจารย์โอสถต้วน โปรดเมตตาด้วย!!”
1 ใน 2 บรรพบุรุษของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับ อันเป็นชายวัยกลางคนในชุดสีน้ำเงิน เร่งตะโกนร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าแววตาฉายชัดไปถึงความวิตกกังวลล้นปรี่!
อนิจจายังคงสายเกินไป
เปรี๊ยงงง!!
หนึ่งหมัดที่ชกออกไปตามอำเภอใจ หากแต่เปี่ยมล้นไปด้วยอานุภาพพลังสะท้านฟ้าพุ่งทะลวงความว่างเปล่า จี้ตรงเข้าหา โจวหมิง บรรพบุรุษนิกายอมะตสวรรค์ลี้ลับอย่างเกรี้ยวกราด มันที่ยังไม่ทันตั้งตัวและตกตะลึงกับการปรากฏตัวปานภูตผีของต้วนหลิงเทียนไม่หาย จึงไม่ทันได้ใช้ทักษะป้องกันอันใดทั้งสิ้น ถูกหมัดพลังเข่นฆ่าสังหารเข้ามาป่นร่าง กลับกลายเป็นหมอกโลหิตกลุ่มหนึ่งฟุ้งขจายไปทั่วฟ้า…
หลังโจวหมิงร่างระเบิดเป็นหมอกเลือด ก็คงเหลือแต่เพียงแหวนพื้นที่วงหนึ่ง ที่ถูกพลังดูดรั้งไปเข้ามือต้วนหลิงเทียนอย่างไร้เรื่องราว…
“ขุนนางอมตะ 10 ทิศของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับ มันก็เท่านั้น…”
ขณะเดียวกันคนอื่นๆที่พึ่งได้ยินเสียงของต้วนหลิงเทียน ก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
หลังจากฟื้นสติแล้วพวกมันก็มองไปยังฉากเรื่องราวเบื้องหน้าทันที แม้แต่ต้นจนจบต้วนหลิงเทียนจะลงมือฉับไวสุดที่สายตาพวกมันจะมองตามเรื่อราวใดได้ กระทั่งไม่อาจเห็นได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกมันก็ไม่ใช่จะเดาไม่ออกว่าบัดนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น…
“บะ…บ้าน่า…ท่านบรรพบุรุษโจวหมิง ถูกต้วนหลิงเทียนฆ่าตายไปแล้วหรือ!?”
“ไม่…ไม่จริงน่า!?”
…
