พอเห็นว่าอยู่ๆเถี่ยไท่เหอก็หยุดร่างลงกลางหาว ต้วนหลิงเทียนก็พอจะคาดเดาได้ว่าสมควรมาถึงนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับแล้ว พอได้ยินคำพูดของเถี่ยไท่เหอเขาก็เลยหันไปมองสำรวจที่ทางเบื้องหน้าทันที
พบว่าเบื้องหน้า เป็นป่าทึบเขียวขจีทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา
และเหนือขึ้นไปจากพื้นที่ป่าขจีขึ้นไปหลายสิบลี้ ก็เห็นเป็นแพเมฆกว้างใหญ่หนึ่ง และเห็นได้ชัดว่ามันแตกต่างจากแพเมฆที่เกิดขึ้นธรรมชาติ
เป็นธรรมดาว่าหากไร้พลังของอุปกรณ์อมตะจอมราชันสิ้นเปลือง ต้วนหลิงเทียนก็คงไม่อาจแลเห็นความแตกต่างของแพเมฆบนฟ้าได้เลย ว่ามันต่างจากแพเมฆธรรมดาอย่างไร
ทว่าตอนนี้ต้วนหลิงเทียนกลับมองเห็นความต่างได้ในปราดเดียว!
“ถิ่นที่อยู่ของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับตั้งอยู่บนฟ้าสูงขึ้นไปนับหมื่นหมี่..อีกทั้งในป่าแห่งนี้ แม้จะมีสัตว์อมตะเป็นจำนวนมาก หากแต่พวกมันล้วนเป็นสัตวว์อมตะไร้สติปัญญาที่ไม่อาจเหินบินได้ เช่นนั้นจึงเป็นสถานที่ฝึกฝนขัดเกลาเหล่าศิษย์นิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับอย่างดี”
เถี่ยไท่เหอเองก็มองไปยังแพเมฆที่ต้วนหลิงเทียนสังเกตเห็นความแตกต่างในปราดเดียวเช่นกัน จากนั้นก็กวาดตาลงมามองป่าทึบเบื้องล่างพลางกล่าวเล่าให้ต้วนหลิงเทียนฟัง
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับรู้เบาๆ
“ไปกันเถอะ…ข้าอยากจะฟังคำอธิบายของนายน้อยนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับไป๋อวี่ซวนผู้นั้นนัก ว่าอาศัยพลังฝีมือระดับมัน ทำอย่างไรถึงรอดพ้นความตายภายใต้เงื้อมมือของบรรพจารย์ไท่อีมาได้”
