ต้วนหลิงเทียนมองชมถิ่นที่อยู่ของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับอยู่พักหนึ่ง ก็หันไปเอ่ยคำกับเถี่ยไท่เหอด้านข้าง “เช่นนั้นไม่ใช่ว่าท่านสมควรกล่าวทักทายนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับสักหน่อยหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ
อย่างไรก็ตามแม้จะกล่าวคำพร้อมแย้มยิ้มอ่อนๆ ทว่าลึกลงไปในแววตาของต้วนหลิงเทียนกลับฉายชัดถึงความเยียบเย็นอำมหิตประการหนึ่ง
ตั้งแต่ที่เขารับทราบว่าไป๋อวี่ซวนนายน้อยของนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับยังมีชีวิตอยู่ และสมควรเป็นนิกายอมตะสววรรค์ลี้ลับสมรู้ร่วมคิดกันจัดฉากเข่นฆ่าบรรพจารย์ไท่อี ในใจของเขาก็ท่วมท้นไปด้วยโทสะ เพราะเขาเองก็รู้สึกว่าบรรพจารย์ไท่อีตกตายอย่างไร้ความเป็นธรรมสิ้นดี!
ถึงแม้ว่าเขากับเหอซานจะไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมาย
อย่างไรก็ตามเหอซานก็เป็นบรรพจารย์ของนิกายอมตะไท่อี และไป๋ผิงผู้เป็นประมุขนิกายอมตะไท่อี ก็ดูแลรับรองเขาอย่างดี กระทั่งเอาใจเขาทุกอย่าง ในเมื่อเรื่องนี้อยู่ในขอบเขตที่เขาจัดการได้ เขาย่อมไม่มีวันนิ่งเฉยอยู่ได้!!
“ประเสริฐ!”
เถี่ยไท่เหอที่กำลังรอคำนี้ของต้วนหลิงเทียนอยู่ เช่นนั้นทันทีที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ มันก็ตอบรับทันใด จากนั้นก็อ้าปากกล่าวคำออกมาอีกรอบ และเสียงกล่าววาจาครานี้ยังผสานไปด้วยพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดอันสุดไพศาล จนดังสะท้านไปทั่วนิกายอมตะสวรรค์ลี้ลับ!!
