“เมื่อครู่ดูเหมือนท่านบรรพบุรุษจะใช้ ระฆังหมื่นอักขระ อันเป็น 1 ใน 2 อุปกรณ์อมตะระดับราชาของนิกายอมตะสราญรมย์พวกเราออกมาแล้วด้วยซ้ำ แต่กลับไม่อาจต้านทานการลงมือของต้วนหลิงเทียนผู้นี้ได้…ข้าเชื่อว่าอย่างน้อยๆต้วนหลิงเทียนผู้นี้ก็ต้องเป็นถึงราชาอมตะ 3 ศักดิ์!”
“ข้าก็คิดเหมือนกัน เพราะเมื่อครู่ตอนต้วนหลิงเทียนผู้นี้ลงมือ ยังไม่ได้ใช้อาวุธอมตะอะไรด้วยซ้ำ!”
…
เหล่าศิษย์นิกายอมตะสราญรมย์ที่ถอยห่างมากพอและรอดชีวิตมาได้ มองจ้องต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างเหนือฟ้าด้วยความหวาดกลัว สนทนากันอย่างแตกตื่น
“ยอดฝีมือราชาอมตะอันทรงพลังเช่นมันมาทำอะไรที่นิกายเรากันแน่!?”
“มัน…มันคงไม่ได้มาเพื่อฆ่าล้างนิกายเราหรอกนะ ไม่งั้นพวกเราได้ตายตกกันหมดแน่!”
“ตัวตนเช่นมัน คงไม่คิดจะลดตัวลงมาเข่นฆ่าพวกเราใช่ไหม?”
…
เนื่องจากศิษย์เหล่านี้ยังไม่ล่วงรู้ถึงจุดประสงค์การมาของต้วนหลิงเทียน ทำให้พวกมันกลัวต้วนหลิงเทียนจะฆ่าพวกมันจับใจ
หลังได้เห็นการลงมือของต้วนหลิงเทียนเมื่อครู่ พวกมันก็รู้ดีถึงเรื่องหนึ่ง
หากต้วนหลิงเทียนคิดฆ่าล้างนิกายอมตะสราญรมย์จริงๆ ต่อให้ประมุขกับระดับสูงของนิกายจะผนึกกำลังต้านทาน แต่เกรงว่าคงไม่อาจปกป้องคุ้มภัยให้พวกมันได้
กระทั่งบรรพบุรุษหลี่ผิง ที่พึ่งทะลวงถึงราชาอมตะยังตายคามือต้วนหลิงเทียนอย่างไร้หนทางตอบโต้ไม่ใช่หรือไร?
