มิฉะนั้น ไฉนบรรพบุรุษหลี่ผิงของพวกมันถึงได้ตะโกนเสียงดังจนคล้ายสัตว์ป่าคำรามด้วยความเศร้าโศกและคับแค้นถึงขนาดนั้นออกมา!?
“ไป! ไปชมดูให้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!”
“ไปกันเถอะ!”
ทันใดนั้นเหล่าอาวุโสระดับสูงของนิกายอมตะสราญรมย์ ก็มุ่งหน้าตรงยังแหล่งกำเนิดเสียง อันเป็นเขตที่พักของบรรพบุรุษหลี่ผิงทันที
ถึงแม้พวกมันจะยังไม่ทราบว่า ที่แท้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
อย่างไรก็ตาม ก็ไม่ยากที่พวกมันจะคาดเดาเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้…
“บรรพบุรุษหลี่อันเดินทางไปจัดการเรื่องราวที่นิกายอมตะไท่อี มาตอนนี้บรรพบุรุษหลี่ผิงกับร่ำร้องออกมาเช่นนั้น ข้าเกรงว่าบรรพบุรุษหลี่อันสมควรเกิดเรื่องแล้วเป็นแน่…ยิ่งไปกว่านั้นบรรพบุรุษหลี่ผิงเองก็สมควรมีลูกแก้ววิญญาณของบรรพบุรุษหลี่อันเก็บไว้!”
“บรรพบุรุษหลี่อันตายตกแล้วงั้นหรือ…เรื่องแบบนั้นมันจะเป็นไปได้อย่างไร!?”
“ถึงข้าเองก็คิดว่าเรื่องแบบนั้นไม่น่าจะเป็นไปได้…แต่อย่างไรเสียก็สมควรเป็นความจริง พอพวกเราไปพบบรรพบุรุษหลี่ผิง ก็คงสามารถยืนยันเรื่องราวที่แน่ชัดได้…”
…
ในระหว่างเหินร่างมุ่งหน้าไปยังเขตที่พักของบรรพบุรุษนิกายอมตะสราญรมย์หลี่ผิง พวกมันก็อดไม่ได้ที่จะสนทนนากันอย่างเคร่งขรึม
สีหน้าของพวกมันยังอัปลักษณ์ปั้นยากนัก!
เพราะหากว่าบรรพบุรุษหลี่อันตกตายไปแล้วจริงๆ นั่นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับนิกายอมตะสราญรมย์ของพวกมันเลย! พวกมันไหนเลยจะอารมณ์ดีอยู่ได้!!
