ในขณะที่ฮ่วนเอ๋อมองมู่หรงปิงนั้น ลึกลงไปในแววตาของนางก็ฉายถึงความอิจฉาจับใจ!
ต้วนหลิงเทียนได้บอกให้ฮ่วนเอ๋อรู้เรื่องมู่หรงปิงมานานแล้ว
ด้วยเหตุนี้ฮ่วนเอ๋อจึงรู้สึกอิจฉามู่หรงปิงมาก เพราะพี่หลิงเทียนของนางกลับประกาศออกมาชัดเจนว่า มู่หรงปิงเป็นผู้หญิงของเขา…
ถึงแม้ว่านางจะอยู่ข้างต้วนหลิงเทียนมาโดยตลอด แต่นางก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าต้วนหลิงเทียนเห็นนางเป็นแค่น้องสาวตัวน้อยคนหนึ่งเท่านั้น กระทั่งจงใจหลีกเลี่ยงทำเป็นไม่รู้ถึงความรู้สึกชอบพอที่นางมีให้ ปฏิบัติกับนางเหมือนน้องสาวแท้ๆ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ!
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนย่อมไม่อาจล่วงรู้เลยว่าฮ่วนเอ๋อนั้นรู้ทุกอย่างแล้ว ยิ่งไม่รู้เลย
ว่าฮ่วนเอ๋อที่ออกมาสู่โลกภายนอกกับเขาได้พักใหญ่ บัดนี้ไม่เพียงไม่ไร้เดียงสาต่อเรื่องสัมพันธ์ชายหญิงอีกต่อไป แต่ยังหลงรักเขาอย่างไม่อาจถอนตัวขึ้นมาได้…
“ปรมาจารย์โอสถจง!”
“ปรมาจารย์โอสถเคอ!”
…
พอต้วนหลิงเทียนกับพวกเดินมาถึงแท่นหินที่ล้อมใจกลางจัตุรัสเต๋าโอสถ เขาก็เห็นคนของนิกายอมตะใหญ่ใน 6 พื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ก้าวอาดๆไปทางแท่นหินเหมือนพวกเขา และแต่ละคนก็มีจุดประสงค์ดุจเดียวกับบรรพจารย์ไท่อี มากล่าวทักทายเหล่าปรมาจารย์โอสถของพันธมิตรปรมาจารย์อมตะ
หลังทักทายแท่นหินหนึ่งแล้ว ก็เริ่มเดินไปยังแท่นหินอื่นๆ
เป็นธรรมดาว่ายังมีนิกายอมตะใหญ่อีกหลายนิกายที่ยังเดินทางมาไม่ถึง
