ตัวตนเช่นนั้นบ้างก็มีพลังฝีมือสู้จักรพรรดิอมตะ 10ทิศคนอื่นไม่ได้ บ้างก็ไม่อยากขึ้นดำรงตำแหน่งจักรพรรดิสวรรค์ ยังมีแม้แต่ผู้ที่ชมชอบเร้นกายอยู่อย่างสันโดษไม่ข้องแวะเรื่องราวใดๆ มุ่งไขว่คว้าเพียงพลังอำนาจที่เหนือชั้นขึ้นไป
“อืม”
ชายหนุ่มชุดขาวพยักหน้า “ในบรรดา 3 นิกายอมตะ พวกมันล้วนมีตัวตน ขุนนางอมตะ 8 ชะตา ดำรงอยู่”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนทอแสงสว่างวาบ ลอบกล่าววในใจว่า ‘เช่นนั้นพี่ใหญ่เผยผู้นี้…อย่างน้อยๆก็ต้องเป็นตัวตนขอบเขตขุนนางอมตะ 9 ตำหนัก หรืออาจเป็นขุนนางอมตะ 10 ทิศ หาไม่แล้วก็เป็นชนนั้นราชาอมตะ!’
“พี่ใหญ่เผย”
ต้วนหลิงเทียนสูดอากาศเข้าลึกๆ ถามต่อว่า “แล้วสถานที่ๆ 3 นิกายอมตะในแดนร้างจะให้ยอดฝีมืออายุไม่ถึง 100 ปีเข้าไปมันอยู่ที่ไหน? คืออะไร? แล้วทำไมถึงได้มีอันตรายนัก?”
“แล้วที่แท้ ท่านต้องการให้ข้าไปเอาอะไรจากในนั้นกันแน่?”
หลังต้วนหลิงเทียนกล่าววถามออกไปรวดเดียวจบ ชายหนุ่มชุดขาวก็เหม่อลอยไปเล็กน้อย แววตาเริ่มฉายแววสลัวคล้ายรำลึกถึงเรื่องราวความหลัง
“สถานที่แห่งนั้น…”
ต้วนหลิงเทียนพบวว่า หลังจากที่ถามไป ชายหนุ่มชุดขาวคล้ายไม่เป็นตัวของตัวเอง เสียงกล่าวยังพึมพำอยู่ในลำคอ
อีกทั้งลึกลงไปในแววตาของชายหนุ่มชุดขาว บัดเดี๋ยวก็ทอประกายสว่างราวยินดี บัดเดี๋ยวก็เปลี่ยนแปลงไปเป็นโศกศัลย์ แฝงความเปลี่ยวเหงา
“สถานที่แห่งนั้น คือโลกใบเล็กที่ตัวตนขอบเขตราชาอมตะเหลือทิ้งไว้ในแดนร้าง”
