ในแดนร้างแห่งนี้ มีเพียงแต่ตัวตนที่บรรลุถึงขอบเขตยอดเซียนอมตะและอายุไม่ถึงร้อยปีเท่านั้นจึงจะอยู่รอดในนั้นได้
“ไฉนราชาอมตะผู้นั้นถึงมาทิ้งโลกใบเล็กเอาไว้ในแดนร้างเช่นนี้เล่า…นี่ยังไม่ใช่กับดักมรณะอีกหรือ”
ในสายตาของต้วนหลิงเทียน
ในแดนร้างแห่งนี้ไม่เคยปรากฏตัวตนขอบเขตยอดเซียนอมตะที่อายุไม่ถึงร้อยปีมาก่อนด้วยซ้ำ
และสถานที่แห่งนี้ก็ไร้ซึ่งตัวตนขอบเขตราชาอมตะ
กล่าวอีกอย่างได้ว่า
ในแดนร้างแห่งนี้ ไม่ว่าผู้ใดก็ตามที่ย่างกรายเข้าไปในนั้น ล้วนต้องตกตายไร้ทางรอด!
แน่นอนว่ามีกรณียกเว้นอยู่
นั่นก็คือ ฮ่วนเอ๋อ
“แล้วผู้คนของนิกาอมตะในแดนร้าง…ไม่มีใครล่วงรู้เลยหรือ ว่าหากด้านพลังยังไม่บรรลุถึงยอดเซียนอมตะ เข้าไปก็มีแต่ตายกับตาย?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามเสียงหนัก
“พวกมันย่อมไม่รู้ หาไม่แล้วคงไม่ส่งคนเข้าไปตายอย่างสูญเปล่ามากมาย”
ชายหนุ่มในชุดขาวกล่าว
“ท่าน…ไม่ไปเตือนพวกมันหน่อยหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามอีกรอบ
“เตือน?”
ชายหนุ่มชุดขาวแสยะยิ้ม “ไฉนข้าต้องไปเตือนพวกมันด้วย? หากพวกมันไม่โลภมากพวกมันจะเข้าไปสำรวจโลกใบเล็กนั่นทำอะไร? ก่อนหน้านี้พวกมันทั้ง 3 นิกายก็ส่งคนไปตายมากมายแต่ก็ยังไม่รู้สำนึก!รั้นจะเข้าไปแสวงโชคให้จงได้!!”
“แมงเม่าบินเข้ากองไฟ!”
หลังกล่าวจบชายหนุ่มชุดขาวก็เริ่มหัวเราะเยาะเย้ย
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายสว่างวาบ
