“พี่หลิงเทียน เมื่อครู่ท่านบอกว่าจะพาฮ่วนเอ๋อไปอยู่ที่อื่นหรือ? เพราะอะไรเล่า? ใช่สตรีบ้านางนั้นพาผู้คนมาหาเรื่องเราอีกแล้วหรือไม่?”
ขณะกล่าวในดวงตาคู่งามของฮ่วนเอ๋อ ก็ฉายประกายเยียบเย็นหนึ่งให้เห็น
ยามนางลุกขึ้นมา เสื้อผ้าสีขาวที่ยับย่นของนางก็ค่อยๆคลี่ตัว พริบตาร่างบางก็เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้า พาลให้ต้วนหลิงเทียนอดสูดลมหายใจเข้าลึกๆไม่ได้ ยังต้องระงับปฏิกิริยาตอบสนองตามธรรมชาติ สะกดความร้อนรุ่มใต้ท้องน้อยเอาไว้
“เปล่า…พวกเราแค่เปลี่ยนที่อยู่เฉยๆ และสถานที่ๆพวกเราจะไปอยู่ใหม่ ก็กว้างใหญ่และสะดวกสบายกว่านี้มาก”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา ค่อยตอบ
“น่าอยู่กว่าที่นี่หรือ?”
ประกายเยียบเย็นมลหายหายไป ถูกความตื่นเต้นคึกคักเข้ามาแทนที่
“อ่า น่าอยู่กว่ามาก แถมมีของอร่อยๆกว่าที่นี่เยอะเลย”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า “แต่ก่อนออกไป ฮ่วนเอ๋ออย่าลืมใส่ผ้าปิดหน้ากับหมวกงอบคลุมห….”
“ได้ๆ…ปิดหน้าปิดตาให้มิดชิดใช่ไหม? ฮ่วนเอ๋อรู้แล้วน่า”
ฮ่วนเอ๋อกล่าวขัดคำต้วนหลิงเทียนอย่างฮึดฮัด แต่อย่างไรนางก็ยังคงทำตามคำพูดของต้วนหลิงเทียน ยอมปกปิดใบหน้างดงามพิฆาตโลกนั่นแต่โดยดี
อย่างไรก็ตามอาศัยแค่ทรวดทรงองค์เอวอันสมบูรณ์แบบนั่น ก็มากพอให้เกิดอาชญากรรมแล้ว…
