“นางออกเดินทางไปนอกแดนร้างจริงๆ”
หลงเฟยอวิ๋นกล่าวตอบ “แต่ครึ่งเดือนก่อนนางพึ่งกลับมาถึง…เท่าที่ข้ารู้ เรื่องนี้น่าจะเป็นเพราะการประลองครั้งใหญ่ในแดนร้าง ข้ารู้สึกได้ว่าการประลองใหญ่คราวนี้ 3 นิกายอมตะใหญ่ทั้ง 3 ต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแน่…”
“เพราะการประลองใหญ่เช่นนี้ 3 นิกายอมตะไม่ได้พึ่งจะจัดขึ้นเป็นครั้งแรก…ทว่านี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกมันกำหนดเงื่อนไขของผู้เข้าร่วมการประลอง ว่าต้องมีอายุไม่เกิน 100 ปี…”
“ทำให้ข้ารู้สึกมาโดยตลอด…ว่างานประลองใหญ่ครานี้มิได้ง่ายดายอย่างที่ตาเห็น”
หลงเฟยอวิ๋นกล่าวออกมารวดเดียวจบ
“หืม? ก่อนหน้านี้…การประลองใหญ่ที่แดนร้างไม่มีจำกัดอายุ?”
ต้วนหลิงเทียนเลิกคิ้วขึ้น
“ไม่มี”
หลงเฟยอวิ๋นส่ายหน้าไปมา “ในการประลองใหญ่แดนร้างครั้งที่แล้ว ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็ช่าง ขอเพียงมีพลังฝีมือสูงพอก็สามารถเข้าร่วมการประลองได้ และตราบใดที่สร้างผลงานได้อย่างโดดเด่นก็สามารถเข้าร่วม 3 นิกายอมตะใหญ่ในแดนร้างในฐานะศิษย์สายนอกได้…และใน 3 นิกายอมตะใหญ่ทั้ง 3 ศิษย์สายนอกบางคนจะมีอายุหลายพันปี หรือเกือบหมื่นปีก็มีไม่นับว่าแปลกอะไร…”
“แต่ศิษย์นอกทุกคน หากอายุครบหมื่นปีแล้วแต่ไม่อาจผ่านการทดสอบเข้าเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการได้ ก็จะถูกนิกายขับออกทันที”
หลงเฟยอวิ๋นกล่าวต่อ
