และถึงแม้จะมีเสียงประกวดราคาอีกครั้ง เหล่าผู้คนในห้องส่วนตัวระดับปฐพีอื่นๆก็ยังเงียบ เพราะตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงเปิดประมูลครั้งแรก พวกมันก็เริ่มกล่าวพึมพำกับตัวเบาๆ “เสียงนั่นมัน…หรือแขกในห้องปฐพีหมายเลข 1 ที่เปิดราคาประมูลคนแรกนั่นจะเป็นคนๆเดียวกันกับที่…”
“เสียงนั่นมัน…หรือจะเป็นแขกที่เข้าพักในโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนและฆ่าคนทิ้งเอาดื้อๆผู้นั้น! มันแม้จะฆ่าคนในขบวนคุ้มกัน แต่ไม่เพียงไม่ถูกยอดฝีมือสกุลเหนียนเอาความ ยอดฝีมือสกุลเหนียนจากโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนยังออกหน้าปกป้องมัน…เห็นชัดว่ามันมีความเป็นมาไม่ธรรมดาแน่แท้ หาไม่แล้วโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนไหนเลยจะออกหน้าปกป้องมันเช่นนั้น”
“คนผู้นี้…มิอาจตอแยด้วยได้”
“ใครจะกล้าแข่งกับมันเล่า…เกิดมันลุกขึ้นมาตัดหัวผู้คนอีกจะทำอย่างไร”
…
ผู้ที่กล่าวพึมพำในห้องปฐพีอื่นๆ เห็นได้ชัดว่าพวกมันเป็นแขกที่เข้าพักโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนและถูกพามาพร้อมกับต้วนหลิงเทียน พวกมันจึงเห็นตอนต้วนหลิงเทียนฆ่าคนมากับตา ทว่าโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนไม่เพียงไม่ถือสาหาความยังออกหน้าปกป้อง!
เช่นนั้นพวกมันย่อมตระหนักได้ทันที…
ว่าต้วนหลิงเทียนไม่ใช่คนที่พวกมันจะล่วงเกินได้
เช่นนั้นจึงไม่มีใครคิดประกวดราคาแข่งกับต้วนหลิงเทียน
“30,000 หินอมตะระดับสูงสุด”
ด้วยประกาลฉะนี้…หลังจากต้วนหลิงเทียนประกวดราคาครั้งที่ 3 ออกไป ก็ไม่มีใครคิดสู้กับเขาเลย
