หลังจากนั้นตลอดการเดินทางไปโรงประมูล ต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ถึงสายตายำเกรงของทุกคนที่มองมา ไม่มีใครกล้าพูดอะไรกับเขาต่อสักคน
แต่เขาก็เข้าใจได้
เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็พึ่งฆ่าคนภายใต้การคุ้มครองโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนต่อหน้าต่อตา ทว่าสุดท้ายคนของโรงเตี๊ยมยังต้องออกหน้าปกป้องเขา!
“ถึงแล้ว”
หลังเดินอยู่ราวๆ 1 เค่อ ยอดฝีมือขอบเขตยอดเซียนอมตะที่ถูกโรงประมูลส่งมา ก็พาต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆมาหยุดลงหน้าทางเข้าสถานที่แห่งหนึ่ง ทุกคนก็มองสำรวจสถานที่เบื้องหน้าทันที
สถานที่เบื้องหน้าเป็นอาคารใหญ่โตหลังหนึ่ง แลดูหรูหรามีระดับ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าถูกปลูกสร้างมาอย่างประณีต การตกแต่งภายนอกก็พิถีพิถันนัก ทำให้ผู้คนชมดูจนละลานตาอยู่บ้าง
‘นี่น่ะเหรอ โรงประมูลสกุลเหนียน ค่อนข้างน่าประทับใจเลยทีเดียว’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าว
‘แต่…ที่นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่ทางเข้าหลักสินะ?’
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็บอกได้ว่า ที่นี่ไม่น่าจะใช่ทางเข้าหลัของโรงประมูล เพราะให้เทียบจากอาคารใหญ่โตที่สวยงามเบื้องหน้าแล้ว ทางเข้าหลักของมันไม่ควรเล็กๆเพียงเท่านี้ ให้เดาก็คงไม่พ้นประตูหลัง หรือทางเข้าออกย่อยเพื่อป้องกันแขกที่เข้าร่วมประมูลอะไรเทือกนั้น…
“ทุกท่านโปรดตามข้ามาทางนี้”
จากนั้นยอดเซียนอมตะทั้ง 2 ของโรงประมูลก็เดินนำเข้าไป ก่อนที่จะผายมือเชื้อเชิญให้ทุกคนเดินตามเจ้ามาอย่างมืออาชีพ
