สาวใช้ทั้ง 2 ที่คอยปรนนิบัติรับใช้ข้างๆโต๊ะหยกหรูหรา มักจะลอบมองชายหนุ่มผู้นี้เป็นระยะๆ และทุกคราที่แอบมองพวงแก้มแต่ละคนก็ขึ้นสีชมพูระเรื่อให้เห็น
“องค์ชาย 13…งานประมูลย่อยของทางเรามิได้มีสินค้าอันใดที่คุณภาพสูงเหมาะสมกับท่านเลย ท่านใช่เข้าใจผิดว่าวันนี้เป็นงานประมูลใหญ่ประจำปีหรือไม่ขอรับ?”
ชายชรา ที่เป็นถึงผู้ดูแลโรงประมูลของสกุลเหนียน บัดนี้กำลังยิ้มกล่าวคำกับชายหนุ่มหล่อเหลาด้วยท่าทางนอบน้อม
“ข้าแค่มาเล่นๆก็เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะมาประมูลอะไรกลับไป”
ได้ยินวาจาเอ่ยถามของผู้ดูแลชรา ชายหนุ่มหล่อเหลาก็เอ่ยตอบกลับไปเสียงเบา และแต่ต้นจนจบมันก็ไม่แม้แต่จะเหลือบแลผู้ดูชราเลย
ต้องทราบด้วยว่าผู้ดูแลโรงประมูลสกุลเหนียนผู้นี้ เป็นถึงยอดเซียนอมตะขั้นลี้ลับ ซึ่งมีพลังฝีมือกล้าแข็งเหนือกว่ายอดเซียนอมตะขั้นเหลืองทั้ง 4 ที่คุ้มกันต้วนหลิงเทียนกับคนอื่นๆที่เข้าพักโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนมาส่งมากมายนัก!
ทว่าชายหนุ่มหล่อเหลาในชุดขาวขลิบทองทำราวกับไม่เห็นมันอยู่ในสายตา
หากทว่าชายชราไม่เพียงแต่จะไม่พอใจอะไร กลับกันมันยังรู้สึกว่าเป็นแบบนี้ก็สมควรแล้ว
“เอ่อ แล้ว…”
ในขณะที่ผู้ดูแลชราของโรงประมูลสกุลเหนียนคิดจะกล่าววาจาอะไรบางอย่างออกมา ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังชายหนุ่มหล่อเหลาในชุดขาวขลิปทอง แต่เดิมที่หลับตาอย่างเงียบงัน ก็พลันลืมตาขึ้นมา
