หนานกงลี่กล่าวตอบบิดาเสียงอ่อน “ส่วนตัวข้า หากไม่ใช่เพราะท่านมอบยันต์แสงเงาเหินให้ข้าติดตัวแต่แรก ข้าก็คงไม่รอด…”
“เจ้าใช้ยันต์แสงเงาเหิน?”
ได้ยินคำของบุตรชาย ลูกตาหนานกงเจ้งก็หดเล็กลงทันใด
กระทั่งผู้อาวุโสตระกูลหนานกงอีก 2 คนที่ติดตามมาช่วยเหลือก็อดหยีตาไม่ได้
นั่นเพราะยันต์แสงเงาเหินเป็นอะไรที่มีค่าสำหรับตระกกูลหนานกงมาก และทั้งตระกูลก็มีอยู่แค่ 2 แผ่นเท่านั้น
และเพื่อให้ได้ยันต์แสงเงาเหิน 2 แผ่นมา ทางตระกูลหนานกงก็จ่ายราคาออกไปมหาศาลนัก!
หนึ่งแผ่นอยู่ในมือของ หนานกงเจิ้ง ผู้นำตระกูลหนานกง
ส่วนอีกหนึ่งก็ได้มอบให้หนานกงลี่พกติดตัวเอาไว้
มาตอนนี้พอได้ยินว่าหนานกงลี่ได้ใช้ยันต์แสงเงินเหินไปแล้ว หนานกงเจิ้งกับอาวุโสอีก 2 คนของตระกูลหนานกงจึงอดไม่ได้ที่จะบังเกิดความรู้สึกเสียดายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เพราะสุดท้ายแล้วยันต์แสงเงาเหินก็ไม่ใช่ยันต์อมตะที่คิดจะหาก็หามาไว้ในครอบครองได้ง่ายๆ
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หนานกงเจิ้งเอ่ยถามเสียงเข้ม
ผู้อาวุโส 2 คนที่มันส่งมาติดตามคุ้มกันบุตรชายตายตก และบุตรชายของมันก็ถึงกับต้องใช้ยันต์แสงเงาเหินหนีตาย นั่นทำให้มันรู้ดีว่าบุตรชายของมันพึ่งรอดพ้นคราวเคราะห์อันใหญ่หลวงมาแน่แท้
ต่อหน้าบิดาอย่างหนานกงเจิ้ง หนานกงลี่ก็ไม่กล้าปิดบังอะไร ยังเลือกจะกล่าวเรื่องราวทั้งหมดออกมาโดยละเอียด
“อะไร?!”
