“หนานกงลี่เจ้ายังมัวอ้ำๆอึ้งๆอันใด ยังไม่รีบตอบองค์ชาย 6 อีก!”
…
ในขณะที่หนานกงลี่กำลังตกตะลึงกับอาการหื่นกระหายออกหน้าออกตาขององค์ชาย 6 ชายหนุ่มในชุดผ้าแพรหรูหราที่นั่งอยู่ในที่นั่งของแขกก็เอ่ยถามเสียงดัง
ชายหนุ่มเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นลูกหลานขอคนตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง ไม่มีใครมีฐานะด้อยไปกว่าหนานกงลี่ และตระกูลเบื้องหลังพวกกมันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลหนานกง
“เรียน…องค์ชาย 6 ข้าเองก็ไม่รู้ว่านางเป็นผู้ใด…ข้าเพียงพบเจอนางโดยบังเอิญด้านนอก…”
หนานกงลี่กล่าตอบด้วยรอยยิ้มแหยๆ
“หนานกงลี่ เจ้าคงมิได้พานางกลับไปซุกไว้ในตระกูลหนานกง เพื่อเก็บไว้จัดการเองหรอกนะ?”
ชายหนุ่มในชุดหรูหราที่เขม่นกับหนานกงลี่มาตลอดกล่าวออกด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
ทันใดนั้นแววตาที่องค์ชาย 6 ใช้มองหนานกงลี่ก็ทวีความดุร้ายขึ้นหลายส่วน
“องค์ชาย 6 หากข้าจับตัวนางกลับมาเก็บไว้ในตระกูลหนานกงของข้าได้จริงๆ ข้าคงนำนางมาถวายให้องค์ชาย 6 แต่แรกแล้ว…แต่ปัญหาก็คือข้าคิดจะนำนางกลับมาถวายให้อค์ชาย 6 แต่ข้าทำไม่ได้ สุดท้ายยังต้องใช้ยันต์แสงเงาเหินเพื่อหนีตาย…”
“นอกจากนี้ไม่เพียงลูกพี่ลูกน้องในตระกูหนานกงทั้ง 2 ของข้าต้องตาย กระทั่งผู้อาวุโสที่ติดตามคุ้มกันข้าทั้ง 2 ก็ยังถูกฆ่าตายไปด้วย…”
หนานกงลี่ตอบคำด้วยรอยยิ้มแหยๆ
ได้ยินคำตอบของหนานกงลี่ องค์ชาย 6 จึงเลิกคาดคั้นอะไรสืบต่อ “อย่างเจ้าคงยังไม่ถึงขั้นกล้าโกหกเปิ่นหวาง!”
