หากการเดินทางออกจากประเทศอวิ๋นเหยียนของต้วนหลิงเทียนล่าช้าไปกว่านี้สักหลายๆวัน บางทีเขาคงได้รับทราบเรื่องที่มีภาพเหมือนฮ่วนเอ๋อข้างกายเขาแพร่กระจายออกไปทั่วประเทศอวิ๋นเหยียนในเวลาอันสั้น
เรียกว่าภาพเหมือนของฮ่วนเอ๋อยังทำให้ประเทศอวิ๋นเหยียนแตกตื่นกันยกใหญ่
ส่วนด้านต้วนหลิงเทียนนั้น ตอนนี้เขาได้พาฮ่วนเอ๋อเดินทางมาถึงเขตของประเทศเถิงหลงแล้ว และหลังผ่านไปอีกไม่กี่วันทั้งคู่ก็มาถึงด้านนอกเมืองหลวงประเทศเถิงหลงในที่สุด
ถึงแม้ว่าอาคารปลูกสร้างในเมืองหลวงของประเทศเถิงหลงจะไม่ได้แตกต่างไปจากอาคารของเมืองที่ต้วนหลิงเทียนเคยพบเจอมาเท่าไหร่ แต่ทว่าด้วยความกว้างใหญ่เหนือกว่าเมืองใดที่เขาพบเจอ รวมถึงกลิ่นอายอันน่าเกรงขามที่แผ่ซ่านออกมา ก็ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกหวั่นๆอยู่บ้าง
“พี่หลิงเทียน…เมืองนี้ใหญ่มาก!”
ฮ่วนเอ๋อที่ลอยอยู่ข้างๆต้วนหลิงเทียน เมื่อมองไปยังเมืองหลวงของประเทศเถิงหลงอันกว้างใหญ่เบื้องหน้า สองตาคู่งามกระจ่างใสดั่งสระยามสารทก็เผยให้เห็นความประหลาดใจไม่น้อย
นอกจากความประหลาดใจแล้วยังเจือไว้ด้วยความตื่นเต้นซุกซนไม่น้อย
“เมืองใหญ่โตถึงขนาดนี้…ต้องมีอะไรน่าเล่นและของสวยๆเยอะแน่เลย!”
ฮ่วนเอ๋อปรบมือเสียงดังกล่าวออกด้วยความคึกคัก แลคล้ายเด็กน้อยยังไม่โต
