หลังต้วนหลิงเทียนเก็บแหวนพื้นที่ไปแล้ว เขาก็หันไปยิ้มกล่าวกับฮ่วนเอ๋อที่ตอนนี้ได้สวมผ้าปิดหน้าอีกครั้ง
“เอ๋? ออกจากเมืองนี้หรือ?”
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ฮ่วนเอ๋อก็ดึงชายเสื้อต้วนหลิงเทียน กล่าวออกด้วยสีหน้าเว้าวอน “พี่หลิงเทียนข้ายังเที่ยวไม่ทั่วเลยนี่นา…พวกเราเที่ยวเล่นให้ทั่วก่อนแล้วค่อยไปไม่ได้หรือ?”
เห็นท่าทางดังกล่าวของฮ่วนเอ๋อ คนของตระกูลลู่อดอึ้งไปไม่ได้
นี่…ใช่ตัวตนขอบเขตยอดเซียนอมตะที่อาศัยเพียงโบกมือเบาๆ ก็กุมชีวิตพวกมันไว้ในกำมือ ถึงขั้นจะบีบก็ตายจะคลายก็รอดเมื่อ 3 วันก่อนจริงหรือ?
ไฉนแลแล้วไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยยังไม่โต?
“ฮ่วนเอ๋อเจ้าไม่อยากไปแน่นะ…แต่อย่าได้โทษพี่หลิงเทียนทีหลังว่าไม่ได้บอกเจ้าเล่า ว่าสถานที่ๆพวกเรากำลังจะไปตอนนี้สนุกกวว่าที่นี่มาก”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มบางๆ กล่าวออก
“เอ๋ สนุกกว่าที่นี่อีกหรือ?”
ลูกตาฮ่วนเอ๋อเปล่งแสงสว่างจ้าวับวาว จากนั้นนางก็โบกมือคราหนึ่ง ปรากฏพลังไร้สภาพอ่อนโยนห่อหุ้มร่างต้วนหลิงเทียนเอาไว้! ด้านคนของสกุลลู่ไม่ทันได้รู้สึกตัวอะไร เพียงสัมผัสได้ถึงสายลมหอบหนึ่งเท่านั้น ร่างฮ่วนเอ๋อกับต้วนหลิงเทียนก็อันตรธานหายไปจากหน้าประตูใหญ่ตระกูลลู่เสียแล้ว…
“พี่หลิงเทียน สถานที่ๆท่านว่ามันอยู่ทางไหนหรือ? พวกเรารีบไปกันเถอะ!”
คงเหลือแต่เพียงเสียงใสไพเราะดังกล่าว ที่ดังเข้าหูคนของตระกูลลู่…
