“ท่านบรรพบุรุษขอรับ…พวกสกุลลู่ไม่พ้นมาหาความเรื่องการตายของนายน้อยสกุลลู่ ลู่เหวินปินเป็นแน่…และดูท่ายังคิดมาหาใต้เท้าทั้งสองท่านโดยเฉพาะ”
นายน้อยรองสกุลฉีหันไปกล่าวคำกับบรรพบุรุษ ก่อนที่จะกลางประโยคจะสลับมามองต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อ
แม้จะกล่าวคำรายงานไปตามสภาพ อย่างไรก็ตามขณะที่กล่าว สองตาของนายน้อยรองสกุลฉีก็ทอประกายสว่างขึ้นวาบหนึ่ง!
เพราะในความคิดของมัน
การที่คนสกุลลู่พาพวกมาหาความแบบนี้ ไม่ได้ต่างอะไรกับยื่นคอมาพาดเขียงโดยแท้!
กระทั่งผู้นำตระกูลฉีกับบรรพบุรุษตระกูลฉีที่คุกเข่าอยู่ ก็ทำตาลุกวาวขึ้นมา เพราะพวกมันเองก็คิดว่าการที่สกุลลู่มาที่นี่แบบนี้ นับว่ามาหาที่ตายโดยแท้!
กระทั่งในใจยังเริ่มคิดไปไกล สองตาเริ่มเหม่อลอยคล้ายคนเพ้อฝัน
เพราะถ้าหากผู้นำตระกูลลู่ อดีตผู้นำรุ่นก่อน รวมถึงบรรพบุรุษตระกูลลู่ตกตายขึ้นมา ทีนี้ในเมืองฉีลู่แห่งนี้ยังจะมีผู้ใดต้านทานพวกมันได้อีกเล่า?!
ถึงตอนนั้นกระทั่งชื่อเมืองฉีลู่แห่งนี้ยังต้องเปลี่ยน!
เพราะสุดท้ายแล้วตระกูลลู่ก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว!
“ตระกูลลู่งั้นเรอะ! มาได้จังหวะดีจริงๆ!!”
