ยามสายตาดั่งสารทฤดูของฮ่วนเอ๋อมองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง มันช่างเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นนัก กระทั่งนอกจากความอยากรู้อยากเห็นแล้ว ยังเต็มไปด้วยความคาดหวังอย่างมาก
“ตอนนี้ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเราอยู่ที่ไหน…ถ้างั้นก็ลองมุ่งหน้าไปให้สุดสักทางเถอะ”
ทันทีที่ดึงสติกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว ต้วนหลิงเทียนก็หันซ้ายหันขวาเล็กน้อย ก่อนที่จะตัดสินใจตามสัญชาตญาณ
ด้วยเหตุนี้…ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็หลุดพ้นจากพื้นที่ลวงตาอันชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้า โดยมีสตรีลึกลับนางหนึ่งร่วมเดินทางไปด้วยกัน…
“ฮ่วนเอ๋อ…ว่าแต่นอกจากท่านแม่แล้ว เจ้ายังมีญาติคนอื่นอยู่อีกไหม?”
ในขณะที่เหินร่างไปตามทางที่เลือกมาตามสัญชาตญาณ ต้วนหลิงเทียนก็เอ่ยถามฮ่วนเอ๋อด้วยสงสัย
แม้จะมีโฉมงามไร้ผู้ต้านที่บุรุษทั่วหล้าล้วนได้แต่ฝันถึงร่วมเดินทานไปด้วยทั้งคนแบบนี้ หากแต่ต้วนหลิงเทียนไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่ายินดีแม้แต่น้อย เขายังคิดว่านางไม่ต่างใดจาก ‘เผือกร้อน’ หัวหนึ่ง ยังสงสัยอยู่ว่าจะกำจัดนางไปอย่างไรดี…
แต่เป็นธรรมดาว่าต้วนหลิงเทียนไม่ได้คิดจะปล่อยให้นางเดินทางตัวคนเดียว
เพราะในระหว่างเดินทางไปด้วยกัน ถึงจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ต้วนหลิงเทียนยังมองออกว่า…
