หลังจากเหินร่างเดินทางมุ่งตรงดิ่งมาทิศทางหนึ่งกับฮ่วนเอ๋อได้สักพัก ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็พบเห็นผู้คนแล้ว ยังเป็นกลุ่มคน 5 คนอีกด้วย!
กลุ่มคนที่ว่ามีชายหนุ่ม 3 คนและชายชรา 2 คน
“ฮ่วนเอ๋อ…ข้าว่าเจ้าหาผ้าคลุมหน้ามาใส่ไว้สักหน่อย จะดีกว่าไหม?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองฮ่วนเอ๋อ โฉมงามไร้ผู้ใดเสมอเหมือนด้านข้างที่แลดูกำลังคึกคัก พลางกล่าวออกมาเสียงอ่อน
“ทำไมเล่า?”
ฮ่วนเอ๋อแลดูงุนงงไม่น้อยเมื่อได้ยินคำถามดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน
“สวรรค์! นั่นเป็นสตรีบ้านใดกัน ไฉนงามล้ำนักเล่า!?”
ทันใดนั้นเอง เสียงอุทานหนึ่งพลันดังขึ้นเข้าหูต้วนหลิงเทียน ทำให้เขารู้ทันทีว่ามันสายไปแล้ว…
ในบรรดาทั้ง 5 คนเบื้องหน้า ชายชรา 2 คนยังนับว่าไม่เป็นอะไร
หากแต่ชายหนุ่มทั้ง 3 นั่น จากชุดเสื้อผ้าแพรปักลายพร้อยแลดูหรูหราเป็นพิเศษ และกริยาท่าทางยามพบเห็นฮ่วนเอ๋อ มันบ่งบอกให้รู้ว่าพวกนี้…ไม่พ้นนายน้อยเจ้าสำราญ!
และผู้ที่อุทานออกมาเสียงดังอย่างออกนอกหน้า ก็เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งในบรรดาทั้ง 3
หลังอุทานออกมาแล้ว สายตาที่ใช้มองฮ่วนเอ๋อก็ยังฉายแววสัปดนมากล้นไปด้วยความหื่น ราวกับทนโยนร่างฮ่วนเอ๋อลงเตียงไม่ไหวแล้ว
“ที่แท้นางเป็นผู้ใดกันแน่! ให้ตายเถอะ ต่อให้เป็นโฉมงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง ก็ยังหมองไปเลยหากมายืนข้างนาง!!”
