“ข้าบอกต่อเจ้าไว้ตรงนี้เลย ยันต์หลบหนีเงาว่างเปล่านั้น เมื่อเปิดใช้งานมันจะส่งร่างผู้ใช้ให้พุ่งทะลุความว่างเปล่า ข้ามระยะนับล้านลี้ในเสี้ยวพริบตา…ยิ่งไปกว่านั้นยามยันต์หลบหนีเงาว่างเปล่าสำแดงผล มันจักลอกเลียนกลิ่นอายพลังของผู้ใช้ แล้วทิ้งร่องรอยปลอมๆของผู้ใช้ไว้ทั้ง 4 ทิศ 8 ทาง”
อ๋อง 3 กล่าวออกด้วยความมั่นใจ “เช่นนั้นเจ้าไม่ต้องกลัวเลยว่าสหายของเจ้าจะถูกตามรอยจนเจอ แล้วจะต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะยอดฝีมือผู้นั้นอีกรอบ”
“แบบนี้นี่เอง ข้าเข้าใจแล้วท่านลุง”
ฉินอวี่พยักหน้า
“จริงสิ ท่านลุงใหญ่ ท่านลุง 3…”
ทันใดนั้นเอง ดวงตาฉินอวี่ก็เผยประกายเรืองขึ้นวูบหนึ่ง ราวกับพึ่งนึกอะไรได้ออก จึงมองอ๋องฉินสลับกับอ๋อง 3 เล็กน้อยค่อยถามออกไปด้วยความสงสัย “ว่าแต่ไฉนอยู่ๆวังฉินของพวกเราถึงได้จัดการประลอง 16 มณฑลขึ้นมาเล่า ด้วยมีรางวัลเป็นโอสถต้าหลัวเช่นนี้…คงมิได้คิดจัดอันดับความแข็งแกร่ของรุ่นเยาว์ทั้ง 16 มณฑลเฉยๆกระมัง?”
“ย่อมมิใช่แน่นอน”
อ๋อง 3 ส่ายหัวไปมา ค่อยกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อวี่เอ๋อ…พวกเราถึงกับใจป้ำแจกรางวัลยกใหญ่ขนาดนี้เพื่อจัดการประลอง 16 มณฑลขึ้นมา แล้วเจ้าคิดว่าพวกเราจะทำการกุศลมิได้แสวงหากำไรอันใดจริงๆหรือ?”
“เช่นนั้น…เป็นเพราะอะไรหรือท่านลุง”
ฉินอวี่ถามต่อด้วยความสงสัย
…
ห่างออกไปจากวังฉินนับล้านลี้ บริเวณหุบเขาเปลี่ยวร้างแสนวังเวงแห่งหนึ่ง…
“ข้ามาถึงไหนแล้วล่ะเนี่ย?”
