“ท่านผู้อาวุโส…ท่านคิดว่า อย่างข้าจะมียันต์หลบหนีเงาว่างเปล่าได้หรือ?”
อ๋องฉินได้แต่กล่าวตอบไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น
ภายใต้รอยยิ้มขื่นขมนี้ ใจอ๋องฉินยังเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวนัก
มันในฐานะอ๋องฉิน มีแต่เคยเชิดหน้าชูตาอย่างผ่าเผย ฐานะยิ่งใหญ่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม…
ทว่าวันนี้พอมาอยู่ต่อหน้าหญิงชรา มันก็ได้แต่เป็นดั่งเด็กน้อยที่ต้องทำตัวเรียบๆร้อยๆ เชื่อฟังว่าง่าย
ทั้งหมดเพราะมันไม่อาจแข็งข้อต่อต้านอีกฝ่ายได้เลย!
นั่นคือชนชั้น ขุนนางอมตะ! อันที่จริงอย่าว่าแต่คิดแข็งข้อต่อต้าน แค่ทำให้อีกไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เกิดอีกฝ่ายมีโมโหตบเปรี๊ยงเดียวมันหายไปจากสวรรค์และโลก มันยังจะไปร่ำไห้ให้ผู้ใดฟังได้อีก?
“ต้วนหลิงเทียนยังไม่ตายงั้นเหรอ!?”
“นี่มันอะไรกัน เจอแรงระเบิดมหาประลัยนั่นเข้าไปมันยังรอดได้อีกเรอะ!?”
“ไฉนมันถึงไม่ตายเล่า?”
…
ตอนนี้เหล่าผู้คนที่ยังเหลืออยู่โดยรอบ พอได้ฟังบทสนทนาระหว่างอ๋องฉินกับหญิงชรา พวกมันก็เริ่มตระหนักกันได้คร่าวๆว่าต้วนหลิงเทียนยังไม่ตาย
“ต้วนหลิงเทียนสมควรหนีรอดไปได้จริงๆ…เห็นว่ามันใช้ยันต์หลบหนีเงาว่างเปล่า!”
“ยันต์หลบหนีเงาว่างเปล่า…หรือจะเป็นยันต์อมตะหลบหนี ที่มีแต่ตัวตนขอบเขตราชาอมตะขึ้นไปจึงจะสามารถจารึกสร้างได้ แถมโอกาสสร้างสำเร็จยังมีไม่ถึง 1 ใน 100 ส่วนนั่น?”
