ที่สำคัญเมื่อเกิดเรื่องฉุกละหุกเช่นนี้ขึ้น คนที่พวกมันปกป้องก็หาใช่อัจฉริยะที่เก่งกาจมากพรสวรรค์ที่สุดในมณฑลไม่ หากแต่เป็นรุ่นเยาว์ที่มีความสัมพันธ์กับพวกมัน!
ยกตัวอย่างเช่นทางด้านอัฒจันทร์ของมณฑลหลิวฟง ชนชั้นอาวุโสฝ่ายในอะไรล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัสเจียนตายกันหมด เป็นฉู่ถิงซวนผู้ว่าการมณฑลหลิวฟงไม่ได้สนใจจะช่วยพวกมันแม้แต่น้อย มันทุ่มพลังปกป้องตัวเองกับลูกทั้ง 2 คนเท่านั้น ส่วนอัจฉริยะที่เหลือ ตายเรียบ!
มณฑลอื่นๆก็มีสถานการณ์คล้ายๆกัน จะเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่แข็งแกร่งที่สุดก็ไม่สำคัญ ถ้าไม่ใช่ศิษย์หรือเกี่ยวพันทางสายเลือด ล้วนถูกปล่อยให้ตายอย่างไม่มีใครดูดี ทั้งหมดห่วงก็แต่คนของตัวเองเท่านั้น
กล่าวได้ว่าในบรรดา 16 มณฑลนั้น รุนเยาว์ที่รอดชีวิตจากการระเบิดมาได้ หากไม่นับรวมต้วนหลิงเทียน…ก็มีแค่ 9 คนเท่านั้น!
ที่อนาถที่สุดก็คือมณฑลจิ่วโยว
นั่นเพราะเถียนจี้หวี่ ผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวได้ตกตายไปเพราะยอดฝีมือของนิกายสือหังเซียนแต่แรก อัฒจันทร์ที่นั่งของมณฑลจิ่วโยวจึงไม่เหลือต้าหลัวจินเซียนแม้แต่คนเดียว…ผู้ที่มีพลังฝีมือสูงสุดก็คงเหลือแต่ผางปิงกับเจิ้งชิวเท่านั้น ทว่าทั้ง 2 แค่ปกป้องตัวเองก็เต็มกลืน ยังนับประสาอะไรกับปกป้องคนอื่น? สุดท้ายจึงมีแค่พวกมันทั้งคู่เท่านั้นที่เก็บกู้ชีวิตมาได้…
กล่าวได้ว่าสภาพอัฒจันทร์ที่นั่งของทั้ง 16 มณฑลใต้วังฉิน ยามนี้อนาถสุดจะกล่าว…
