พลังทำลายล้างที่แผ่กำจายอกมาจากเมฆรูปดอกเห็ดยังไม่หยุดลงง่ายๆ ขยายออกไปเป็นวงกว้างมากขึ้นทุกขณะ ทำให้อัฒจันทร์ทั้งหลาย ไม่เว้นเวทีและอาคารปลูกสร้างในอาณาบริเวณแถบนี้ วินาศสันตะโรกันหมด! คนที่เคยนั่งบนอัฒจันทร์ ก็ได้แต่ลอยเคว้งกลางหาว!!
ซัว! ลา! ลา!
…
จากนั้นไม่นานนัก เมฆเห็ดที่เบ่งบานเหนือเวทีประลองก็สลายหายไป คงเหลือแต่เพียงสายลมแรงพัดกรรโชกส่งสำเนียงเสียงหวิว…
มองไปที่ใดก็แทบไม่พบอะไรสมบูรณ์ คงเหลือแต่เพียงซากปรักหักพัง เวทีที่ว่าบัดนี้ไม่ต่างอะไรจากหลุมอุกกาบาต
อัฒจันทร์ที่นั่งล้วนพังยับ คงเหลือแต่ชั้นลอยที่มีม่านผ้าเท่านั้นที่ยังอยู่ดี ส่วนอัฒจันทร์ที่นั่งพิเศษนั้น แม้ด้านบนจะไม่พังเพราะมีต้าหลัวจินเซียน แต่เมื่อรากฐานด้านล่างพังทลาย ก็จำต้องร่วงตกลงไปเป็นซากเช่นกัน…
ขวับ ขวับ ขวับ ขวับ
…
หลังจากที่ทุกผู้คนพากันนิ่งเงียบ เหม่อมองความวินาศสันตะโรรอบๆโดยไม่กล่าวคำอยู่พักหนึ่ง พอรู้สึกตัวต่างก็พากันหันไปจับจ้องร่างหญิงชราที่ลอยล่องอยู่เหนือฟ้าในชุดธรรมดาๆทันที
หญิงชราที่แลแล้วอายุไม่น้อยนางนั้น ยังคงลอยล่องกลางหาวอย่างเฉยเมย คล้ายความบรรลัยรอบๆไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับนาง
อย่างไรก็ตามตอนนี้แค่นางลอยร่างอยู่เฉยๆ เหล่าผู้ที่รอดจากหายนะมาได้ ก็ไม่มีใครไม่มองนางด้วยความหวาดกลัว
“ยอดฝีมือของนิกายสือหังเซียน…แค่ลงมือส่งๆยังทรงพลังถึงขนาดนี้เชียวหรือ?”
