ป็นหายนะสำหรับตระกูลเวินทั้งหมด ทั้งยังจะทำให้เกิดความวุ่นวายในประเทศจีนด้วยซ้ำ
ลูกกู่บนพื้นได้กลิ่นหอมเข้มข้นและน่าดึงดูดของเนื้อและเลือด มันจึงยกร่างกายส่วนบนขึ้น และคลานกระดึ๊บ ๆ ไปหาเฝ่ยไป๋ลู่โดยอัตโนมัติ ก่อนจะดิ้นเร่า ๆ ไปมา
ซี่ฟันละเอียดและแหลมคมของมันเผยอออก น้ำลายฟองฟอดฟูมเต็มปาก
…อยากดูดเลือดแล้วก็กินเนื้อเธองั้นเหรอ?
เฝ่ยไป๋ลู่มีสีหน้าเย็นชา ผู้โลภมากมักมีอายุได้ไม่นาน
เธอสร้างตราประทับด้วยมือ และกำลังจะฆ่าลูกกู่ ทว่ากลับมีเงาดำแวบผ่านไปต่อหน้าต่อตา
งูตัวน้อยที่ปลอมตัวเป็นสร้อยข้อมือบนข้อมือของเฝ่ยไป๋ลู่ร่วงถึงพื้น พลันเขมือบลูกกู่เข้าไปในครั้งเดียว
ลูกกู่ส่งเสียงแหลมเล็กอันน่าสมเพชจนเส้นผมของคนอื่น ๆ ลุกตั้ง งูน้อยสำลักหลังจากผ่านไปครึ่งลมหายใจ
แผล็บ!
งูตัวน้อยแลบลิ้น ท่าทางเหมือนเพิ่งได้กินอาหารจนเต็มท้อง
“แม่งเอ๊ย! งูมาจากไหน!” มือและเท้าของเวินโจวอ่อนยวบ เขารีบจับคุณพ่อเวินไว้แน่น
เวินโจวกลัวสัตว์เลื้อยคลานที่ไม่มีขามากที่สุด แต่วันนี้เขาได้เห็นถึงสองตัว และนั่นเป็นพลังเฮือกสุดท้ายของเขาแล้วที่จะไม่หน้ามืดด้วยความกลัว
คุณพ่อเวินกัดกระสุน*[1]แล้วพูดว่า “อาจารย์เฝ่ย นี่คืองู… สัตว์เลี้ยงวิญญาณของคุณหรือเปล่าครับ?”
“ฉันไม่รู้สิคะ” เฝ่ยไป๋ลู่ตอบง่าย ๆ และรีบถอยห่างจากมัน
มันกล้ากลืนสิ่งสกปรกลงคอแบบนี้เลย…
เธอไม่ต้องการสัตว์เลี้ยงจิตวิญญาณต้องห้ามเช่นนี้
“ฟ่อ…” ดวงตาถั่วเ
