หยางจิ้นที่ตอนนี้อาการบาดเจ็บทุเลาลงและเริ่มฟื้นตัวแล้ว แม้มันจะถึงเคยเห็นต้วนหลิงเทียนที่ลอยร่างเหนือเวทีประลองเป็นครั้งแรก แต่ในแววตาก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววปรปักษ์ออกมา
สาเหตุที่ไฉนมันถึงได้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับต้วนหลิงเทียนนั้น เพราะพอต้วนหลิงเทียนโผล่มาแบบนี้ มันก็จะได้แค่ที่ 3 เท่านั้น!
ยังผลให้ไม่เพียงแต่มณฑลผิงชานของมันจะได้รับโอสถต้าหลัวน้อยลงไปอีกเม็ด กระทั่งตัวมันเองก็จะได้รับรางวัลจากวังฉินน้อยลงไปอีก!
เป็นธรรมดาที่มันจะไม่มีความสุข!
สถานการณ์ของมณฑลหลิวฟง ก็ละม้ายคล้ายคลึงกับสถานการณ์ของมณฑลผิงชาน
เหล่าผู้อาวุโสรวมถึงผู้ว่าการมณฑลหลิวฟง ก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนปรากฏตัวขึ้น
“โอสถต้าหลัว 3 เม็ด…พอต้วนหลิงเทียนมาก็เหมือนมันปลิวหายไปกับสายลมเม็ดหนึ่ง เหอะๆ…”
“บางที…นี่คงเป็นโชคชะตาของพวกเรา…”
ฉู่ถิงซวนส่ายหัวไปมา “ช่างเถอะ…อย่างไรเสียโอสถต้าหลัว 2 เม็ดก็ไม่เลวแล้ว พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีย่อมประเสริฐสุด”
“นั่นน่ะหรือ…คือต้วนหลิงเทียน?”
ร่างบางอันแลดูห้าวหาญที่นั่งอยู่ข้างๆฉู่ถิงซวน สตรีไม่เขียนคิ้ว ฉู่อวี้ ตอนนี้นางเอาแต่มองจ้องต้วนหลิงเทียนไม่วางตา แถมลึกลงไปในแววตายังมีประกายเจิดจ้า เผยให้เห็นถึงความชมชอบประการหนึ่ง
ถึงแม้แล้วนางจะห้าวหาญ เข้มแข็ง และดุดันไม่ต่างอะไรจากบุรุษ
แต่อย่างไรเสียเนื้อแท้นางก็ยังเป็นแค่สตรีนางหนึ่ง
