หวังฉี่หลิงมองปราดเดียวก็บอกได้ทันทีว่าเถียนจี้หวี่พารุ่นเยาว์มาทั้งสิ้น 29 คนเท่านั้น จึงหันไปมองจี้ถามเถียนจี้หวี่ทันที
“พอดีมีบางคนได้ออกเดินทางฝึกฝนเพื่อหาประสบการณ์เพียงลำพัง…รอให้การประลอง 16 มณฑลเริ่มต้นขึ้นเมื่อใด มันก็คงมาเอง…”
เถียนจี้หวี่กล่าวออกเสียงเรียบ
“ออกเดินทางฝึกฝนหาประสบการณ์?”
ได้ยินคำตอบของเถียนจี้หวี่ ลูกตาหวังฉี่หลิงก็หดเล็กลงทันใด ปากเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจว่า “ผู้ว่าเถียน ผู้ที่ออกเดินทางฝึกฝนหาประสบการณ์เพียงลำพังที่ว่า…ใช่ต้วนหลิงเทียนหรือไม่?”
ได้ยินคำจี้ถามของหวงฉี่หลิง สีหน้าเถียนจี้หวี่เสียอาการไปเล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้ตอบคำหวังฉี่หลิงแต่อย่างใด “ผู้ว่าหวัง ตอนนี้พวกเราเข้าเมืองกันก่อนเถอะ”
หลังพูดจบก็ไม่รอให้หวังฉี่หลิงตอบสนอง เถียนจี้หวี่พลันก้าวอาดๆเดินตัวปลิวนำทั้งหมดไปประตูเมืองทันที
ปล่อยให้หวังฉี่หลิงยืนหน้าดำคร่ำเคร่งเอาไว้อย่างนั้น…
“ท่านผู้ว่า…”
ตอนนี้เองผู้ชราที่อยู่ด้านหลังหวังฉี่หลิงคนหนึ่งก็เอ่ยออกมาเสียงเข้มว่า “คนที่ออกเดินทางเพียงลำพังที่ผู้ว่าเถียนพูดถึง สมควรเป็นต้วนหลิงเทียนสิบส่วนเต็ม!”
“หึ! นอกจากต้วนหลิงเทียนแล้วยังจะมีผู้ใดได้อีก!”
