เจิ้งชิวส่ายหัวไปมา ยิ้มกล่าวว่า “เจ้าเป็นคนที่ได้รับเลือกจากเจ้าเมืองเฉวี่ยโยว…ถึงจะไม่ใช่ข้า แต่ก็คงมีอาวุโสฝ่ายในคนอื่นไปรับเจ้ามาที่จวนอยู่ดี…”
ด้วยรู้พลังฝีมือต้วนหลิงเทียนในตอนนี้ดี เจิ้งชิวไหนเลยจะกล้ายกอ้างหน้าที่เป็นความดีความชอบ
“เจ้ามาที่นี่…ใช่คิดบอกลาข้าหรือไม่?”
ทันใดนั้นเอง อยู่ๆเจิ้งชิวก็หยีตา ยิงคำถามดังกล่าวออกมาทันที
“อาวุโสเจิ้งชิวทราบว่าข้ากำลังจะจากไป?”
ต้วนหลิงเทียนประหลาดใจเล็กน้อย
“ใต้เท้าผู้ว่าบอกข้าแล้ว…ด้วยสถานการณ์ขอเจ้าตอนนี้ อยู่ในที่แจ้งมันเสี่ยงเกินไป…”
เจิ้งชิวพยักหน้า “ทันทีที่คนของอีก 15 มณฑรู้ว่าพลังฝีมือเจ้าร้ายกาจขนาดนี้…พวกมันไม่พ้นทำทุกทางเพื่อเขี่ยเจ้าให้พ้นทาง สมควรรวมหัวกันจ้างวานนักฆ่ามาเก็บเจ้า!”
“สุดท้ายแล้วหากเจ้ายังอยู่ทั้งคน พวกมันก็เลิกฝันจะคว้าอันดับ 1 ในการประลอง 16 มณฑลไปได้เลย สิ้นโอกาสได้รับโอสถต้าหลัว 3 เม็ด!”
เจิ้งชิวกล่าว
“ก็นะ…ว่าไปก็ดีเหมือนกัน ข้าจะได้ไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาบ้าง”
ต้วนหลิงเทียนยักไหล่ กล่าวออกด้วยท่าทางสบายๆ
“แต่หาได้ยากนักที่เจ้ายังอุตส่ามาลาสหายเก่าเช่นข้าก่อนไป…”
เจิ้งชิวมองต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้ม จากนั้นมันยกมือขึ้นเบาๆ ปรากฏกล่องหยกเล็กๆขึ้น จากนั้นก็ใช้พลังประคองกล่องหยกดังกล่าวไปหยุดลอยเบื้องหน้าต้วนหลิงเทียน “หินอมตะ เจ้าคงไม่ขาดมือ…แต่โอสถทิพย์เม็ดนี้เจ้าต้องสนใจแน่”
“โอสถทิพย์?”
