“นั่นสิ เพราะแบบนี้กระทั่งต้าหลัวจินเซียนทั้งหลายก็ไม่กล้าเล่นงานปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับต่ำอย่างผลีผลาม! เพราะหากปรมาจารย์หลอมโอสถระดับต่ำเสียสติคิดลากผู้อื่นไปลงนรกด้วย ในรัศมีพันหมี่ได้วายวอดกันหมดแน่..”
…
เสียงพูดคุยดังระงมไปทั่วหลุมมังกรซ่อน เหล่ารุ่นเยาว์ต่างจับกลุ่มพูดถึงเรื่องต้วนหลิงเทียนเมื่อวันก่อนไม่หยุด หลายคนก็สงสัยไม่น้อย ว่าไฉนอยู่ๆเขาถึงไปฆ่าปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับต่ำของสกุลหลิวได้
“ที่เจ้าพูดมาก็ใช่…แต่เจ้าคิดว่าหลิวชิงผู้นั้นจะกล้าจุดชนวนเพลิงอมตะหรือ? หากระเบิดตูมตามขึ้นมาไม่ใช่ว่าตระกูลหลิวหลายพันชีวิตของมันไม่พ้นต้องเป็นขี้เถ้าไปด้วยรึไง?”
“เอ่อ…จริงด้วย!”
“เดี๋ยวๆ ไม่ต้องถึงจุดชนวนเปลวเพลิงก็ได้…แต่พลังฝีมือของหลิวชิงที่ว่า ก็ไม่น่าจะอ่อนด้อยไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่อ่อนด้อยจริงๆ เห็นว่าถึงมันจะไม่ร้ายกาจเท่าอาวุโสสูงอีก 2 คนที่เหลือของตระกูลหลิว แต่อย่างไรก็เป็นถึงชนชั้นยอดฝีมือขอบเขตจินเซียนตะวันครามคนหนึ่ง ห่างจินเซียนตะวันม่วงแค่ครึ่งก้าวเท่านั้น!”
“ชนชั้นสุดยอดฝีมือจินเซียนตะวันคราม ห่างจินเซียนตะวันม่วงแค่ครึ่งก้าว…แต่ถูกต้วนหลิงเทียนฆ่าเนี่ยนะ?!”
…
หลายคนอดไม่ได้ที่จะตะลึง ยังได้แต่ถามออกไปอย่างเหลือเชื่อ พอได้รับทราบว่าหลิวชิงของตระกูลหลิวเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตจินเซียนตะวันคราม!
ต้วนหลิงเทียน ฆ่ายอดฝีมือจินเซียนตะวันครามได้?
ล้อเล่นเหรอ!
