เห็นผางหยวนยังคงพยายามอย่างสิ้นหวัง ถึงแม้มันจะรู้ดีว่านางทำไปเพราะหัวอกมารดาที่รักลูกชายสุดใจ แต่ผางปิงก็อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล ด้วยกลัวว่าการเรียกร้องของผางหยวนจะไปกระตุ้นโทสะผู้ว่าเข้า!
“หึ!”
เถียนจี้หวี่สบถคำเสียงเย็น เหลือบมองผางหยวนที่คุกเข่าด้วยสายตาเฉยชาเล็กน้อย เค่ยเอ่ยออกอย่างไร้แยแส “ข้าเชื่อในตัวต้วนหลิงเทียน…ในเมื่อเขาเลือกจะฆ่าอาวุโสหลิวเชียน เช่นนั้นย่อมหมายความว่าอาวุโสหลิวเชียนสมควรตายแล้ว มิมีทางเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์แน่!!”
เมื่อกล่าวจบคำ ก็บอกได้เลยว่าเถียนจี้หวี่เผยทัศนคติออกมาเรียบร้อย เป็นการเข้าข้างต้วนหลิงเทียนอย่างไร้เงื่อนไข!
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมันไม่สน!
และต่อให้ต้วนหลิงเทียนจะฆ่าหลิวเชียนอย่างไรเหตุผลจริง มันก็จะเลือกปิดตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้…!
ได้ยินคำของเถียนจี้หวี่ สีหน้าผางหยวนก็ซีดลงปานขี้เถ้า
“ต้วนหลิงเทียน เจ้าจะกลับไปพร้อมข้าเลยหรือไม่?”
เถียนจี้หวี่มองถามต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้ม เมื่อไม่มีอะไรมันก็คิดกลับจวนผู้ว่า
ตอนมา มันเต็มไปด้วยโทสะอันเกรี้ยวกราดเพราะการตายของหลิวเชียน…
ทว่าพอมาถึงและได้ทราบว่าหลิวเชียนตายด้วยน้ำมือต้วนหลิงเทียน ไม่เพียงแต่มันจะไม่เหลือโทสะใดๆอีก แต่ยังดีใจเป็นที่สุด! เพราะนี่บอกว่าต้วนหลิงเทียนมากสามารถถึงขั้นฆ่าหลิวเชียนได้! มันกระทั่งให้ความสำคัญกับต้วนหลิงเทียนมากกว่าเดิม!!
