เมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนมองมาด้วยสายตาน่ากลัวมากล้นไปด้วยจิตสังหาร หลิวจั่วหลินก็บังเกิดความหวาดกลัวจนขี้หดตดหาย หน้ามันเปลี่ยนสีไปใหญ่หลวง เร่งรุดไปหลบหลังหลิวตงผิงราวกับไขว่คว้าฟางเส้นสุดท้าย “ท่านพ่อข้ายังไม่อยากตาย…ข้ายังไม่อยากตาย!!”
“คุณชาย ท่านอย่าให้มันมากเกินไปนัก!!”
ถึงแม้จะผิดหวังกับการกระทำของลูกชายมากแค่ไหน อย่างไรก็ตามอีกฝ่ายก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของมัน หลิวตงผิงย่อมไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องร้ายๆอะไรขึ้นกับลูกชายมันอยู่แล้ว จึงหันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเสียงเย็นอย่างเต็มกลืน
“มากเกินไปหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนพอได้ฟังก็คลี่ยิ้มบางๆ ค่อยหัวเราะออกมาเบาๆ
และหลังหัวเราะเบาๆได้สักพัก รอยยิ้มบนใบหน้าต้วนหลิงเทียนก็เริ่มหดหายกลายเป็นเย็นชา พอกล่าวออกมาอีกครั้ง ในนน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟันทันที “เจ้าบ้านหลิว หากเจ้าไม่อยากลากทั้งตระกูลหลิวให้ล่มจม…ข้าแนะนำว่าอย่าได้ยุ่งเรื่องราวความแค้นระหว่างข้ากับมันเสียประเสริฐกว่า!”
“เหอะ!!”
หลิวตงผิงแค่นคำสบถเสียงเย็นคราหนึ่ง จากนั้นมันก็เร่งยกมือขึ้นเรียกป้ายหยกออกมา ค่อยจ่ายพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดลงไปอย่างไม่รอช้า ป้ายหยกดังกล่าวพลันกระจายเป็นกลุ่มแสง พุ่งลัดฟ้าตรงไปยังทิศทางหนึ่งในคฤหาสน์สกุลหลิว
“ยันต์อมตะสื่อสาร?”
