ได้ยินคำของหลิวตผิง รอยยิ้มต้วนหลิงเทียนยิ่งมายิ่งสดใส
สำหรับเจตนาฆ่าฟันของหลิวตงผิงนั้น เขาเมินเฉยไปอย่างสิ้นเชิง
ถึงแม้ห้วงเวลาที่ต้องใช้ในการรอคอยจะสั้นนัก ทว่าสำหรับหลิวตงผิงกับหลิวจั่วหลินแวเสมือนยานานแรมปี…
“ไอ้ลูกไม่รักดี คราวนี้เจ้าไปหาเรื่องผู้ใดมากันแน่!?”
ระหว่างนั้นหลิวตงผิงก็ส่งเสียงผ่านพลังไปถามหลิวจั่วหลินด้วยโทสะ
“ท่านพ่อ…ข้ามิรู้จริงๆว่ามันเป็นผู้ใด”
หลิวจั่วหลินกล่าวผ่านพลังตอบไปด้วยรอยยิ้มเหยเก
จากนั้นคล้ายมันคิดอะไรได้ออก สองตาหลิวจั่วหลินก็ทอประกายเรืองขึ้นวูบหนึ่งเอ่ยผ่านพลังถามบิดาว่า “ท่านพ่อ…หรือจะให้ข้าแจ้งท่านแม่เรื่องนี้ดี?”
“ถึงแม้ตระกูลผางของท่านแม่ตอนนี้จะตกต่ำลง แต่บรรพบุรุษของตระกูลผางอย่างไรก็เป็นถึงอันดับ 1 ใต้ต้าหลัวจินเซียนแห่งมณฑลจิ่วโยวเรา ยังเป็นลุงแท้ๆของท่านแม่และเอ็นดูท่านแม่อย่างยิ่ง! ถึงขั้นเห็นท่านแม่ไม่ต่างอะไรจากบุตรีแท้ๆด้วยซ้ำ!!”
“หากท่านแม่ร้องขอล่ะก็…ใต้เท้าผู้นั้นคงมิมีทางปฏิเสธใช่หรือไม่?”
พอกล่าวจบคำ สองตาหลิวจั่วหลินก็เปล่งแสงวับวาว ราวกับพึ่งค้นพบฟางช่วยชีวิตอีกเส้น!
“เช่นนั้นก็รีบส่งข่าวให้แม่เจ้าเสีย…ข้าหวังว่าใต้เท้าแซ่ผางผู้นั้นจักยินดีออกหน้าช่วยเหลือ เพราะอย่างไรใต้เท้าแซ่ผางก็มีอำนาจของจวนผู้ว่าในระดับหนึ่ง ให้ไอ้หนูไม่รู้ที่มาผู้นี้แน่แค่ไหนมันก็ต้องยำเกรงกันบ้าง!”
