ต้วนหลิงเทียนไม่ทันรู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าตอนนี้สายตาที่เขาใช้มองโจวทงนั้น…มันช่างลุกวาวสว่างจ้าปานดาราระยับกลางฟ้าในราตรีกาล!
เขาแทบรอรับทราบเบาะแสเพลิงอมตะไม่ไหวแล้ว!
“ต้วนหลิงเทียนหากเจ้าให้ความร่วมมือแต่โดยดี เจ้าก็มิต้องเจ็บปวดอันใด…แต่หากเจ้าขัดขืนล่ะก็ วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติของการอยู่ไม่สู้ตาย!!”
โจวทงมองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาอำมหิต เสียงกล่าวข่มขู่ช่างเย็นชานัก!
มันลองถามตัวเองดูก็ตอบได้ทันที ว่าอาศัยพลังขอบเขตต้าหลัวจินเซียนของมัน หากคิดเข่นฆ่าต้วนหลิงเทียนก็ช่างง่ายดายอย่างยิ่ง…
อนิจจาตอนนี้มันยังฆ่าต้วนหลิงเทียนไม่ได้!
เป็นธรรมดาว่าการจับเป็นผู้คนนั้น ยากกว่าการสังหารผู้คนมากมายนัก!
แต่ไม่ยากเกินมือมันแน่นอน!
เพราะมันเชื่อว่าขอเพียงมันปะทุพลังขอบเขตต้าหลัวจินเซียนออกมา ก็สมควรสยบปราบต้วนหลิงเทียนให้ศิโรราบได้ในชั่วพริบตา!
“ต้าหลัวจินเซียนคนหนึ่ง ไฉนขยันกล่าววาจาข่มขู่ผู้คนมากมายนัก…โจวทง นี่เจ้าไม่คิดว่าตัวเองในฐานะต้าหลัวจินเซียน มันน่าสมเพชบ้างหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนหัวเราะเยาะ
‘ปฐมเวทย์กลืนกิน!’
และในขณะที่กล่าวเย้ยเยาะ ต้วนหลิงเทียนก็ได้ใช้ออกด้วยเวทย์พลังสนับสนุนอย่างปฐมเวทย์กลืนกินทันที และเพียงห้วงคิดเดียวพลังวิญญาณฟ้าดินโดยรอบก็ถูกดูดซับเข้าร่าง ยกระดับพลังของเขาไปคราเดียว 4 ขั้น!
