พอเงยหน้าขึ้นไปจนพบเจ้าของสายตา ที่แท้ก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นโจวเฟยบุตรชายบุญธรรมของโจวทง ที่ถูกเขาลงมือตัดแขนนตัดขาจนอาการสาหัส และชิงห้องบ่มเพาะล่างสุดในหลุมมังกรซ่อนมานั่นเอง
เขาย่อมสัมผัสได้ชัดเจน ว่าในแววตาที่มองมาของโจวเฟย…มันเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง!
แต่เขาไม่ได้สนใจอะไร
สุดท้ายเขาก็ตัดแขนตัดขาอีกฝ่าย หากมันไม่โกรธไม่แค้นเขาสิถึงจะแปลก…
ส่วนสาเหตุที่ไฉนโจวเฟยออกมาจากห้องศิลาบ่มเพาะ และมารอมองจ้องเขาแบบนี้ ต้วนหลิงเทียนก็เดาได้ไม่ยาก
‘ถึงความเคลื่อนไหวในห้องของข้าเมื่อครู่จะไม่ถึงกับรุนแรงอะไรมาก…แต่อย่างไรโจวเฟยมันก็อยู่ห้องด้านบน หากมันต้องการก็คงสัมผัสได้ไม่ยาก’
ต้วนหลิงเทียนถอนสายยตาออกจากโจวเฟยก่อนที่จะเหินร่างขึ้นไปหมายออกจากหลุมมังกรซ่อน ไม่ได้ให้ความสนใจอะไรโจวเฟยอีกเลย
“ต้วน! หลิง! เทียน”
เห็นต้วนหลิงเทียนไม่แยแสมันแบบนี้ โจเฟยก็กัดฟันด้วยความเกลียดชัง กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเล็ดลอดไรฟันเบาๆ พลางร่ำร้องในใจว่า ‘สารเลวเจ้า หยิ่งเสียให้พอเถอะ…ข้าอยากรู้ว่าพอโดนจับตัวแล้วเจ้ายังจะทำหน้าระรื่นได้อยู่ไหม!!’
“เฮ่ นั่นต้วนหลิงเทียนนี่!”
“ต้วนหลิงเทียนออกจากการปิดด่านแล้ว?”
“ข้ารู้สึกเหมือนไม่ได้เห็นหน้ามันนานมาก..ปีกว่าแล้วสินะ?”
…
