แทบจะเป็นเวลาเดียวกันกับที่เหมียวไหลหลงตกตาย หลิ่วเฟิงกู่ เจ้าเมืองเฉวี่ยโยวก็ตระหนักได้ถึงการตายของมันเพราะลูกแก้ววิญญาณเหมียวไหลหลงที่พกไว้แตกออกทันที ทว่าพอมันหยิบยันต์อมตะเงาลอยตัวแม่ออกมาหมายชมดูว่าเหมียวไหลหลงตายได้อย่างไร มันก็พบว่ายันต์อมตะเงาลอยตัวแม่กลับไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ…
“ผู้ลงมือ…เป็นต้าหลัวจินเซียน!?”
สีหน้าของหลิ่วเฟิงกู่แปรเปลี่ยนไปในฉับพลัน
หลังจากนั้นไม่นานหลิ่วเฟิงกู่ก็ได้รับรายงานการตายของเหมียวไหลเฟิ่ง และหยางกงผิง…
กระทั่งค่ายกองทัพมังกรเงินเอง บัดนี้ก็ได้กลายเป็นทะเลโลหิตไปเสียแล้ว ยากจะหาผู้รอดชีวิต…
…
ร่าง 2 ร่างเหินทะยานออกจากเขตเมืองเฉวี่ยโยว มุ่งหน้าไปยังเมืองประจำมณฑลจิ่วโยวด้วยความเร็วสูง
“ท่านพ่อบุญธรรม ไฉนท่านไม่ไปจัดการหลิ่วเฟิงกู่มันด้วยเลยเล่า?”
โจวเฟยกล่าวถามด้ววยความงุนงง
“รอให้ข้าเค้นเอาวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังระดับสวรรค์ทั้งหมดที่ต้วนหลิงเทียนมีมาได้ก่อน จากนั้นข้าจะลากคอต้ววนหลิงเทียนไปเข่นฆ่าต่อหน้ามัน…ถึงตอนนั้นค่อยฆ่ามันก็ไม่สาย!”
สองตาโจวทงเผยประกายเยียบเย็น “ข้าอยากให้หลิ่วเฟิงกู่มันได้ลิ้มรสชาติ…รสชาติของความสิ้นหวัง!”
