และโจวเฟยที่เร่งรุดออกจากห้องศิลาบ่มเพาะรองสุดท้ายในหลุมมังกรซ่อน ก็ตรงดิ่งไปหาบิดาบุญธรรมของมัน ผู้พิทักษ์อันดับหนึ่งแห่งมณฑลจิ่วโยว โจวทง!
“ท่านพ่อบุญธรรม!”
พบโจวทงอีกครั้ง โจวเฟยก็ประสานมือโค้งคารวะอย่างเรียบๆร้อยๆ
“เจ้ามีอะไร?”
โจวทงที่กำลังจัดการเอกสารที่พึ่งได้รับบนโต๊ะเพียงเหลือบขึ้นมามองโจวเฟยด้วยทีท่าเฉื่อยชา
เรียกว่าเทียบกับก่อนหน้าแล้ว ทัศนคติที่มันมีต่อโจวเฟยได้เปลี่ยนไปอย่างเหลือเชื่อ
ในตอนนั้นที่มันรับตัวโจวเฟยมาเป็นบุตรชายบุญธรรม ล้วนเป็นเพราะหลงใหลในพรสวรรค์ของโจวเฟย
ทว่วาตอนนี้พรสวรรค์ของโจวเฟยที่มันภาคภูมิใจหนักหนา ก็ถูกพรสวรรค์ของต้วนหลิงเทียนจากเมืองเฉวี่ยโยวกลบรัศมีจนมิด! มันเลยรู้สึกผิดหวังกับบุตรชายบุญธรรมคนนี้ขึ้นมา ขณะเดียวกันก็ไม่ได้หลงใหลอย่างหน้ามืดตามัวเหมือนกาลก่อนสืบไป!!
โจวเฟยเองก็ตระหนักถึงเรื่องนี้ดี
‘ต้วนหลิงเทียน…เป็นเพราะแกคนเดียว!’
ด้วยเหตุนี้ในใจโจวเฟยจึงชิงชังต้วนหลิงเทียนนัก ยังขบกัดจนฟันแทบแตก!
“ท่านพ่อบุญธรรมข้าคิดไปข้างนอก…จึงอยากให้ท่านส่งอาวุโสฝ่ายในตามข้าไปสักคน”
ถึงแม้ในใจโจวเฟยจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังต้วนหลิงเทียน แต่มันก็ไม่เผยออกมาให้โจวทงเห็น
เพราะมันรู้ดีว่าในสายตาบิดาบุญธรรมตอนนี้ ต้วนหลิงเทียนมีค่ามากกว่ามันซึ่งเป็นลูกชายบุญธรรมเสียอีก
“เจ้าคิดไปที่ใด?”
สองตาโจวทงทอแสงขึ้นวาบหนึ่งกล่าวถามออก
