เพราะหากไม่มีต้วนหลิงเทียนสักคน มณฑลจิ่วโยวขอมันก็เหมือนถูกกำหนดไว้ให้เลิกหวังถึงเรื่องติด 3 อันดับแรก…ไร้วาสนาได้รับโอสถต้าหลัว!
นั่นไม่ใช่สิ่งที่มันอยากจะเห็น!
“เมื่อครึ่งปีก่อน ผู้ที่ออกคำสั่งให้อาวุโสเจิ้งชิวแบกหม้อก้นดำคือข้าเอง…”
“เจ้ามีปัญหาอะไร หรือคลางแคลงในการตัดสินใจครั้งนี้ของข้าหรือไม่?”
ได้ยินคำถามด้วยน้ำเสียงเฉยเมยของ เถียนจี้หวี่ ผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยว ทั้งโจวทงและโจวเฟยถึงกับตะลึงค้างไปทันที
จังหวะนี้โจวทงยังพึ่งนึกขึ้นได้ว่า
เมื่อครู่ตอนที่เจิ้งชิวกล่าวถึงเรื่องแบกหม้อก้นดำแทนต้วนหลิงเทียนเมื่อครึ่งปีก่อน ก็เห็นว่าได้รับคำสั่งมาอีกที…
ทว่าตอนนั้นมันไม่ทันคิดถึงผู้ว่าเลย
ตอนนี้พอลองคิดดูก็ค่อยตระหนักได้ ว่าทั้งมณฑลจิ่วโยวคนที่จะสั่งเจิ้งชิวได้ นอกจากมันแล้วก็เห็นทีจะมีแต่ผู้ว่ามณฑลจิ่วโยวคนเดียวเท่านั้น…
“ท่านผู้ว่า…ไฉนทำเช่นนี้เล่า?”
โจวทงหันไปมองถามเถียนจี้หวี่ด้วยน้ำเสียงตั้งคำถาม
ในฐานะผู้พิทักษ์อันดับหนึ่งและเป็นตัวตนขอบเขตต้าหลัวจินเซียนเหมือนกัน โจวทงไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไรตอนพูดกับเถียนจี้หวี่
เพราะถึงผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวจะไม่ทนกับมัน ก็ยังมีอีก 15 มณฑลที่อ้าแขนรอรับมัน
“เมื่อครึ่งปีก่อน มีทูตพิเศษจากพระราชวังฉินเดินทางมาหาข้า…”
ถูกโจวทงจี้ถาม เถียนจี้หวี่ก็ไม่ปิดบังอะไร กล่าวเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกไปทันที
