“ข้าเข้าใจแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
เขาเองก็เข้าใจเรื่องพวกนี้เป็นธรรมดา หากเขาไม่คิดวิธีรับมือกับผลที่จะตามมาเอาไว้ได้มากกว่าหนึ่งวิธีตั้งแต่แรก เขาคงไม่ตัดแขนตัดขาโจวเฟยอย่างวู่วามแบบนั้นหรอก
ทว่ากับเจิ้งชิวเขาก็ไม่ได้คิดจะอธิบายเรื่องนี้ กระทั่งไม่สะดวกจะอธิบายให้ฟัง
“อาวุโสเจิ้งชิว”
ต้วนหลิงเทียนมองจ้องเจิ้งชิวด้วยสายร้อนแรง เปิดประตูเห็นภูผาถามว่า “6 เดือนที่แล้ว ทำไมท่านยอมแบกหม้อก้นดำให้ข้า…และที่ท่านบอกว่าข้า ‘โชคดี’ นั่นสมควรเป็นสาเหตุที่แท้จริงใช่หรือไม่?”
หากมีอะไรผิดแปลกสมควรมีปีศาจ!
ต้วนหลิงเทียนรู้เรื่องนี้ดี
“ครึ่งปีก่อน คนที่สั่งให้ข้าแบกหม้อก้นดำให้เจ้าก็คือท่านผู้…”
เจิ้งชิวกล่าว
ไม่ทันที่เจิ้งชิวจะกล่าวจบคำ ลูกตาต้วนหลิงเทียนก็หดหยีลง ถามแทรกเจิ้งชิวขึ้นมาว่า “ท่านจะบอกว่า…ครึ่งปีก่อนเป็นผู้ว่าการประจำมณฑลจิ่วโยวสังให้ท่านรับผิดแทนข้างั้นเหรอ?”
“ใช่”
เจิ้งชิวพยักหน้า
“ทำไมกัน?”
ต้วนหลิงเทียนคิดไม่ถึงจริงๆว่าครึ่งปีก่อน ที่เจิ้งชิวแบกหม้อก้นดำแทนเขากลายเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องราวไป จะเป็นเพราะถูกผู้ว่ามณฑลจิ่วโยวสั่งมา…!
ด้วยมีคำสั่งของผู้ว่าลงมา เจิ้งชิวไม่แบกหม้อก้นดำให้เขาก็คงไม่ได้!!
เพียงแค่เขานึกไม่ออกเท่านั้น ว่าทำไมผู้ว่าต้องทำแบบนี้
